วันนี้มีแขกมานั่งกินที่ร้าน เพื่อฉลองวันเกิดที่ผ่านมากี่รอบปีแล้วก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ไม่น่าจะน้อยกว่าเลข 4 เอาคอมมาตั้งเพื่อร้องคาราโอเกะ เสื้อผ้าหรูหรา นั่งกินอย่างโอ่อ่า เหล้านอก เบียร์ขวดเขียวราคาแพงๆ อาหารทะเลถูกปูพื้นจนเต็มโต๊ะ ทุกอย่างพร้อมสรรพ

แต่ข้าพเจ้าลองมานั่งคิดดู ทำไมคนรวยๆถึงได้ มีซะเกิน เกินจนไม่รู้จะไปทำอะไร เหมือนจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองเสียหมด แต่สำหรับคนที่ไม่มี ก็ไม่มีจริงๆ ไม่มีแม้กระทั่งเงินที่จะเติมน้ำมันรถ ที่จะขี่มาที่ทำงาน

เรามองสายตาของลูกน้อง และยามที่เฝ้าสำนักงานข้างๆ พยายามจับความรู้สึก เรารู้สึกเหมือนกับเขาคิดเช่นเราหรือเปล่า ว่า ทำไมเรารู้สึกแตกต่างจากคนเหล่านั้นนัก ทั้งๆที่ก็อยู่ในประเทศเดียวกัน จังหวัดเดียวกัน อำเภอเดียวกัน ...หรือเพราะชะตาชีวิต และเวรกรรมที่กำหนดคนเราให้แตกต่างกัน

แตกต่างกันซะเกิน...เกินจนรู้สึกว่าตัวเองเป็นพลเมืองชั้นสอง ที่ไม่มีค่าอะไร เหมือนเสียงของพวกเค้าดังกว่า ในการออกความคิดเห็นและจูงใจคนอื่นๆ ทั้งที่อยู่ในสังคมเดียวกัน

เราเองก็เพิ่งเห็น เมื่อมีการเลือกตั้งเทศบาลที่ผ่านมา มีคนรวยมาไหว้เรา....ทั้งที่เราเด็กกว่า..เค้าไหว้แบบกราดเหมือนการยิงปืน อย่างไงอย่างงั้น แต่เราก็รู้สึกตลกสิ้นดี...อยากจะรู้นัก ว่า เค้ารู้สึกอะะไรบ้างไหม ? หรือไม่รู้สึกอะไรเลย...

แต่เราคิดว่า เราจะโทษคนที่รวยกว่า มีมากกว่า เป็นคนไม่ดีไม่ได้หรอกน่ะ เพราะกว่าเค้าจะตั้งตัวมาได้ก็คงต้องมีอุปสรรคเช่นกัน
การที่เค้าจะใช้ของราคาแพงก็ไม่ผิด เพราะการที่เค้าหามามาก ก็ ย่อมหมายความว่าเค้าเองก็มีสิทธิ์ จะใช้เงินที่มีเพดานสูงตามที่เค้าหาได้ อย่างสบายๆ เหมือนกับที่เรามีเงินเดือน 3000 บาท ใส่เสื้อราคา 300 แต่เค้ามีเงิน 300 ล้านบาทจะใส่เสื้อตัวล่ะ 3 ล้านก็ไม่ผิด เพียงแต่เพดานการใช้จ่ายของเราไม่เหมือนกัน

สังคมนี้ความเหลื่อมล้ำระหว่างคนจนกับคนรวย ยังมีอยู่สูง สูงจนหน้ากลัว ...แตาเราจะโทษว่ามันไม่ยุติธรมมไม่ได้หรอกน่ะ เพราะความยุติธรรม ของระหว่างชนชั้น มันไม่เคยมีอยู่แล้ว

ถ้ามี...เราคงไม่แตกต่างกันขนาดนี้..ที่เป็นอยู่