ผม/รัก/ฉัน (1)

posted on 18 Jan 2012 00:45 by asuji7832 in I-think

 

 

(๑.)

 

"ความรักที่โปรยปรายเป็นละอองฝนในฤดูหนาวของผมในปีนี้ มันทำให้ผมหนาวขึ้นอย่างน่าเศร้า มันเหมือนละอองน้ำที่ฉีดพรมลงมาเพียงชั่วครู่ให้ต้นไม้ต้นเล็กๆ อย่างผมได้ชื่นใจเพียงเสี้ยวนาทีหนึ่ง ก่อนจะทิ้งผมให้ยืนอาบแดดไปทั้งวันอย่างไม่ใยดี ต่อไปนี้ความรักของผมคงจะเข้าสู่ฤดูร้อนอันแห้งแล้ง มีแต่ลมและไอแดดแห้งๆ พัดผ่านผมไป"

----

 

เรื่องราวที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมและแทงผมให้ตายอย่างร้ายกาจ เดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมาอากาศหนาวเย็นเข้ามาสัมผัสผมเบาๆ ก่อนจะทวีความเหน็บหนาวขึ้นเมื่อเข้าสู่กลางเดือนธันวาคม ทว่า สิ่งๆ หนึ่งที่เข้ามาในชีวิตผมช่วงนั้น กลับทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นเหมือนได้เดินอาบแดดในตอนเช้า สดชื่นจนเกือบจะคุ้มคลั่ง และมันทำให้รสชาติทุกรสที่ผ่านปากของผมไปช่างหอมนุ่มและหวานลิ้นไปเสียทุกอย่าง ความรู้สึกลอยละลิ่วเช่นนี้เกิดขึ้นกับผมด้วยดอกไม้ดอกเดียวที่ถูกนำมาส่งให้ผมทุกเช้า โดยใครคนหนึ่งที่ผมไม่รู้ว่าเป็นใคร

ดอกคาร์เนชั่นสีชมพูถูกส่งมาให้ผมที่บ้านทุกเช้าตั้งแต่ต้นเดือนพฤศจิกายนพร้อมการ์ดใบเล็กๆ ที่เขียนเป็นรูปหน้ายิ้ม ":)" เท่านั้น ไม่มีถ้อยคำ ไม่มีชื่อคนส่ง ไม่มีข้อมูลและเบอร์โทรกลับใดๆ ที่จะบอกผู้รับเลยว่าใครเป็นคนให้มา

"มันดูแปลกๆ นะ โรคจิตแถวไหนส่งให้ตัวหรือเปล่า" น้องสาวผมมองเจ้าดอกคาร์เนชั่นสีชมพูที่เสียบกองรวมอยู่ในแจกันอย่างไม้ไว้วางใจ พร้อมกับเสนอให้ผมไปถามเจ้าของร้านดอกไม้ ผมเห็นด้วยกับเธอ จึงคว้าจักรยานออกปั่นไปทางตลาดเพื่อถามเจ้าของร้านว่าใครเป็นสั่งให้ส่งเจ้าดอกไม้นั้นให้ผมทุกเช้าโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ

เพียงครู่หนึ่ง สองขาของผมก็พาผมมายังจุดหมายปลายทาง ร้านดอกไม้นี้เป็นร้านธรรมดาตั้งอยู่ในห้องแถวคูหาเดียวกลางตลาดของเมือง ภายในร้านมีเพียงผู้หญิงสองคนที่กำลังจัดดอกไม้สดสำหรับงานศพอย่างขมักเขม้น เมื่อผมเดินเข้าไปได้เล็กน้อย หญิงสาวที่หันหน้าออกมาหน้าร้านก็เงยหน้าขึ้นและทักผมเหมือนรู้จักกันมานาน

"สวัสดีคะ ชั้นคิดอยู่แล้วว่าคุณต้องมา ไม่วันใดก็วันหนึ่ง" เธอพูดยิ้มๆ และละมือจากงานที่ทำอยู่เพื่อเข้ามาคุยกับผม

"คุณบอกว่า..คุณคิดว่าผมต้องมาหาคุณอย่างงั้นหรือ" หน้าผมในตอนนั้นน่าจะมีแต่ความฉงนฉงาย เมื่อพบว่าตัวเองกำลังถูกคนๆ หนึ่งรอต้อนรับอยู่โดยไม่รู้ตัว

"คุณคาร์เนชั่นสีชมพู พร้อมการ์ดรูปรอยยิ้ม" เธอพูดพลางกวาดนิ้ววาดไปตามปากเมื่อพูดคำว่ายิ้ม

"ใช่ ผมมาเรื่องนี้ ผมอยากรู้ว่าใครส่งดอกไม้มาให้ผมทุกวัน"

"ชั้นก็ไม่รู้ค่ะ" เธอตอบพลางยักไหล่แบบจนใจ "ชั้นเปิดร้านตอนตีห้า ก็พบคนเอาเงินใส่ซองพร้อมการ์ดใบนั้นเหน็บไว้ที่ประตูร้านทุกวัน มันบอกว่าให้ส่งถึงคุณ"

"ผมขอดูซองหรืออะไรก็ได้ที่เขาส่งมาให้คุณจะได้ไหมครับ"

"ได้สิ" เธอเดินไปที่หลังร้านอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมกับปึกซองจดหมายสีขาวธรรมดา มันเป็นซองที่หาซื้อได้ตามร้านสะดวกซื้อทั่วไป ไม่มีข้อความใดๆ ที่เขียนไว้บนซอง ผมดึงจดหมายภายในซองออกมา เป็นลายมือที่ผมไม่คุ้นเคยเลยสักนิด เนื้อความเขียนสั้นๆ ว่า ส่งดอกคาร์เนชั่นสีชมพูหนึ่งดอกให้บ้านเลขที่ 23/241 ซึ่งเป็นบ้านเลขที่ของผมเอง เมื่อผมดูในซองอื่นๆ ผมก็พบว่ามันไม่ได้ต่างกันออกไปเลย

"คุณไม่เคยเห็นคนส่งเลยหรือครับ" เธอส่ายหน้าแทนคำตอบ ผมขอซองทั้งหมดนี้กับเธอ เธอยกให้ผมอย่างว่าง่ายยกเว้นอย่างเดียวที่เธอไม่ยกให้ผม สิ่งนั่นคือ "เงินทอน" 

"เงินที่ใส่มาในซอง มีบ้างที่เกินมาเล็กน้อย ชั้นคิดว่าเงินส่วนนี้ควรเก็บไว้ให้เจ้าตัวจะดีกว่า เผื่อเขาจะเปลี่ยนใจหันมาสั่งดอกไม้ด้วยตัวเขาเอง"

"ก็ดีครับ ผมก็หวังว่าเขาจะเดินมาส่งดอกไม้ให้ผมด้วยตัวเองเหมือนกัน" ผมกล่าวกับเจ้าของร้านแค่นั้นก่อนจะผละออกมา ระหว่างปั่นจักรยานกลับบ้าน ผมพยายามนึกว่าลายมือเหล่านี้จะเป็นของใครที่ผมรู้จักบ้างหรือเปล่า ทว่า ไม่มีความคุ้นชินหรือคุ้นเคยใดๆ เข้ามาสะกิดใจผมสักนิด ผมปั่นจักรยานกลับบ้านโดยใช้สัญชาติญาณมากกว่าผัสสะทั้งหมดที่มี ใจและความคิดมันหวนประหวัดถึงผู้คนต่างๆ ที่พานพบ ทั้งที่ผ่านไปและผ่านมา จะเป็นไปได้ไหมที่จะมีใครสักคนหนึ่งในนั้น ทั้งรู้จักและไม่รู้จักเป็นเจ้าของดอกคาร์เนชั่นสีชมพูเหล่านี้

 

 

 

 

 

 

ปล.หากชอบก็ติดตามตอนต่อไปนะ




 

 

Comment

Comment:

Tweet

ดอกคาร์เนชั่น (Canation) สื่อถึงความหลงใหล ความมีเสน่ห์ ความลุ่มหลง
คาร์เนชั่นสีชมพู : แทนความรู้สึกของคุณได้ว่า ฉันไม่มีวันที่จะลืมเธอ

#1 By ThE BaLL on 2012-01-19 10:00