"ที่เล็กๆ"

03.57 am.

"ความคิดเพ้อเจ้อนั้น  อาจจะเป็นแค่มนุษย์เท่านั้นที่มี"
ในเช้าวันหนึ่งที่ข้าพเข้ายังไม่มีโอกาสได้หลับ   หลายๆครั้งที่ความคิดมักจะวอกแวกออกนอกเส้นทาง
หากเปรียบความคิดเหมือนคนเดินทาง  ก็คงจะเป็นคนที่เอาแน่นอนไม่ได้
เหมือนจะมีเข็มทิศและแผนที่กันหลงได้ทุกเมื่อ  แต่เมื่อหลงไปแล้วก็มักจะกลับไปได้ยาก
เพราะอะไรอย่างงั้นหรือ?    นั้นก็เพราะว่าเมื่อหลงทางไปเรามักจะคิดว่าเดี๋ยวเราก็กลับมาที่เดิมได้
ทั้งๆที่ลำบากแทบตายที่จะกลับมายืน  ณ  ที่ปัจจุบันอีกครั้ง

กับอดีต...
เรามักอยากจะเลือกที่ไม่อยากจำมากกว่า  ถ้าหากทำได้ก็แทบอยากจะลบมันทิ้ง
ทุกคนล้วนมีความทรงจำอันไม่น่าพิสมัยทั้งสิ้น  แม้ว่าจะเป็นยาจกหรือเศรษฐี
แต่บางคนก็สามารถอยู่กับมันได้  โดยไม่เอื้อนเอ่ยมันออกมา
แต่สำหรับบางคนกลับคร่ำครวญถึงมันทุกเช้าเย็น

ข้าพเจ้ารู้ว่าอีกสักสองชั่วโมง  แสงสว่างของวันใหม่ก็จะปรากฎ
แต่ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าอีกสองชั่วโมงที่กำลังมาจะทำให้ข้าพเจ้าหายหลงทางในความคิดของตัวเองหรือเปล่า
เพราะบางครั้ง กว่าข้าพเจ้าจะกลับมาเป็นคนอย่างที่คนอื่นเห็น
ก็แทบจะสิ้นใจก่อนถึงปลายทางเดิม




"
เดินวกเดินวนบนหนทาง
ที่ขนานระหว่างจริงและความฝัน
เสมือนว่าจะมิเคยบรรจบกัน
ขนานฝัน กั้นจริง เพียงพริบตา

ข้ามิรู้ว่าความคิดวกวนนัก
วนเวียนมักย้อนยลยากค้นหา
หากจัดความคิดได้ใจคงพา
สติมาประคองตนบนความจริง

.....

แต่เมื่อหลงไปบนทางคู่ขนาน
เสมือนว่าคุ้นเคยเพราะเคยฝัน
จับคลำรูปคลุกคลีไปกับมัน
แต่ฉับพลันก็พบว่ามันไม่จริง

ตั้งสติก้าวออกสู่ทางกลับ
เหม่อมองลับความฝันอันจางหาย
เพ้อละเมอไปกับใจเสียมากมาย
แทบจะตายเมื่อจากมายังอาวรณ์

 .....

ไออุ่นเอ๋ยที่เคยชิดสิเน่หา
ใยพัดมาให้ใจข้าระรัวระหลัว
อยากจะลืมความรักนั้นที่ข้ากลัว
รักสลัวของอดีตแห่งความจริง

 .....