ข้าพเจ้าพูดไม่ได้เต็มปากนักว่าเป็นคนอุดมไปด้วยความรัก
อาจเป็นเพราะบางครั้ง  เราไม่ได้ดำเนินชีวิตด้วยความรัก
แต่เราใช้ชีวิตโดยใช้พลังแห่งความเกียจชังเป็นแรงผลักดัน
หลายๆครั้ง  ไฟอิจฉามันก็มอดไหม้ตัวของเราเอง
แต่เรามักไม่เคยโทษตนเป็นอันดับแรก  และความผิดมักจะถูกผลักไส
ผลักไสให้เป็นความผิดของสิ่งอื่นที่ไม่ใช่ตัวเรา
และเราไม่ใช่คนที่ผิดร้อยเปอร์เซ็นต์   สิ่งอื่นต่างหากที่ทำให้เราทำอะไรผิดๆ...
เรามักจะเชื่อเช่นนั้น  และยอมจำนนกับความผิดของตนเองก็ต่อเมื่อเข้าเนื้อตนจริงๆ

 ข้าพเ้จ้าเห็นว่า คนที่ดำรงชีวิตด้วยความโกรธเกลียดไม่ใช่คนผิด
แต่คนที่รู้ตัวว่าผิดแต่ไม่ยอมรับต่างหากที่ผิด
อาจเป็นเพราะ...ข้าพเจ้าคิดว่า  โดยปกตินิสัยของคน ควรจะมีความรับผิด - รับชอบในสิ่งที่ตนกระทำ
เนื่องจากการกระทำของเรา  บางครั้งอาจจะเป็นลูกขาวของสนุ้กที่ไปกระทบลูกอื่นๆอีกก็ได้  โดยที่บางคราวผลกระทบของมันอาจจะนอกเหนือไปจากทิศทางที่เราอยากให้มันเกิดขึ้นหรือพาไป  และสุดท้ายไม่ว่าลูกจะลงหลุมหรือไม่ เราก็ควรยอมรับ  ไม่ใช่พูดจาแก้ตัวพร้อมกับขอวางลูกใหม่  ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย  แถมยังเสียความน่าเชื่อถือของตนไปโดยเสียเปล่าอีกด้วย

เมื่อทำผิดไม่อยากนักหรอกที่จะกล่าวคำว่า ขอโทษ
เพราะคำคำนี้  ไม่ใช่คำต้องห้ามหรือเมื่อพูดออกมาก็ไม่มีใครต้องเสียชีวิต
แต่ถ้าหากไม่พูดออกมา อาจจะมีคนต้องเสียชีวิตเพราะช้ำใจตายกับความไร้น้ำใจ
และถ้าหากเราพาตัวเองไปในจุดที่พลาด
ก็ไม่ยากที่จะพูดกับตัวเองว่า ช่างมัน

คนที่พลาดไม่ใช่คนผิด
แต่คนที่ผิดคือคนที่ไม่ยอมรับในสิ่งที่พลาด
เราต่างก็เจอทั้งสิ่งที่ผิดและสิ่งที่พลาด
มันก็คงไม่ยาก ที่จะพูดว่า ขอโทษ กับตัวเอง

เหมือนกับคำที่ว่า  " เราต้องwrong จนกว่าจะเจอกับสิ่งที่ใช่ "