ตอนฉันเกิด  แม่ของฉันทำหมึกดำหยดลงไปในถังสี
มันเจือจางเป็นสีเทาอ่อน
แต่แม่เห็นว่าไม่เป็นอะไร   แม่จึงแต้มพู่กันลงไปแล้วก็วาดฉันออกมา

...

วันนี้ฉันลองหยิบพู่กันในกล่องของแม่ขึ้นมา
ฉันแต้มสีชมพูแล้วแต้มลงไปบนหน้าอกข้างซ้าย
รู้สึกดีจัง....
ฉันถือพู่กันสีชมพูเดินแต้มสิ่งนั้น สิ่งนู้น สิ่งนี้ ไปเรื่อยๆ 
โลกของฉันกำลังเป็นสีชมพู  มันสวยงาม และเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ฉันได้กลิ่นของความไหวหวั่นอยู่นิดๆ  แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังสวยงาม
ฉันไม่อยากจะสนใจอะไรไปมากกว่านั้น  ฉันมีความสุขจัง

อยู่ไม่นาน  สายฝนก็พรำลงมา  สีชมพูทุกชะล้างไปทีละนิด
ฉันยืนอยู่ท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง และฝนที่กระหน่ำมาไม่ขาดสาย
แม่วิ่งเข้ามากอดฉัน และจับตรงหน้าอกข้างซ้ายเบาๆ
เพียงแม่สัมผัสกับมันเบา ๆ  แต่ฉัน...เจ็บ...เหลือเกิน
ฉันซบหน้าลงกับไหล่ของแม่  และเราสองคนก็พากันเข้าไปในบ้านสีส้มอ่อน
ฉันรู้สึกได้ว่าลมหายใจของฉันแห้งแล้งเหมือนฤดูใบไม้ร่วง
ผิวของฉันซีดขาวเหมือนกระดาษ
จิตใจของฉันเป็นสีเทาหม่น   และสีชมพูที่ทาบอยู่กับอกของฉันก็กลายเป็นเพียงคราบจางๆ
แต่เหมือนสีจะซึมเข้าผิวหนังฉันเกินไปหรือเปล่า
มันถึงเป็นแผลลึกๆอย่างเจ็บปวด
...
นั่นเป็นเหตุการณ์ตอนที่ฉันอายุ สิบสี่

.. 

พอโตขึ้นฉันเพิ่งรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วสีสันของฉันมีมากว่าสีในถาดสีของแม่
สีบางสีก็เปลี่ยนเป็นสีอื่นได้ภายในหนึ่งชั่วพริบตา
โลกของผู้ใหญ่ซับซ้่อนนัก  ฉันเริ่มข่มสีในตัวของฉันไม่ให้ปรากฏออกมา
เพื่อจะได้โกหก
เพราะในโลกของผู้ใหญ่การโกหกเป็นเรื่องสำคัญ
ตอนนี้ฉันทำได้คล่องแล้ว  และเเนบเนียนด้วย

ฉันกลับมาหาแม่  ผ้าใบของแม่เริ่มมีรอยยับ
ตรงหน้าอกข้างซ้ายของแม่มีรอยสีชมพูคล้ำอยู่หลายแห่ง
ตรงศีรษะมีลายเส้น สีสันซับซ้อนจนดูไม่ออกว่าเป็นอะไรกันแน่
ตรงฝ่ามือ มันบอบช้ำจนผ้าใบแทบขาด  มีรอยเย็บอยู่เป็นแห่งๆแต่แม่ไม่เคยบ่นว่าเจ็บกับสิ่งที่พลาด
ตรงฝ่าเท้่า ขาและหัวเข่า เป็นรอยคล้ำม่วง มันบ่งบอกว่าแม้ล้มมาหลายครั้ง แต่แม่ไม่เคยหยุดก้าวต่อ
แต่วันนี้แม่ก็ยังยิ้มได้  และยืนอย่างมั่นคง  สัมผัสของแม่ที่กอด พูดคุย  หัวเราะ  หรือหยอกล้อกับฉัน มันเป็นสีส้มอ่อนๆ  ที่สว่างและอบอุ่น

แม่ย้ิอนไปเมื่อฉันสิบสี่
ฉันอายจนไม่อยากพูดถึง
แม่บอกว่าครั้งนั้นแม่ลองให้ฉันได้รู้จักกับความรัก
เพื่อที่ฉันจะได้เรียนรู้ที่จะก้าว้ขามความเสียใจและผิดหวัง
แม่ลองให้ฉันถือพู่กันเอง  เพราะฉันเป็นเจ้าของชีวิต
แม่ให้ฉันเปลี่ยนสีได้ทุกเมื่อ  เพื่อให้ฉันได้ลองผิดลองถูก
แม่ปล่อยให้ฉันเดินทางเพื่อให้ฉันรู้จักลุกขึ้นยืนเมื่อฉันล้ม
และแม่ไม่ได้วาดฉันให้ออกมาสมบูรณ์แบบ  ก็เพื่อให้ฉันหาส่วนที่หายไปในชีวิตด้วยตัวของฉันเอง

ฉันเดินทางออกจากบ้านอีกครั้ง
แม่เดินมาส่งที่หน้าบ้าน  เราร่ำลาในการลาก่อนที่ไม่ใช่่ลาจาก
เมื่อฉันเดินออกมา  สีส้มอ่อนๆแห่งความหวัง  ความอบอุ่นก็เริ่มจางลง
แต่มันอบอวลอยู่ในใจ

.. 

ฉันรู้แล้วว่าทำไมตอนฉันเกิดแม่ของฉันจึงแต้มสีเทา
เพราะแม่รู้ว่าไม่มีใครที่เกิดมาเป็นคนดีอย่างเดียว
เพราะแม่รู้ว่าไม่มีใครที่เกิดมาเป็นคนเลวอย่างเดียว
เราต่างมีดีและชั่วปะปนกัน
เป็นมนุษย์สีเทา