"ที่เล็กๆ"

- ค่ำของคืน -

อากาศหนาวจนมือ และเท้าชา
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจิตใจจะชาไปด้วย
ตอนเช้าผู้น่ารัก ยิ่งน่ารักยิ่งขึ้นไปอีก...อยากจะอยู่กับตอนเช้านานๆจนไม่อยากตื่น
นอนกอดหมอกหนาและสูดน้ำค้างของตอนสาย
อากาศตอนบ่าย เหมือนสามโมงเช้าของฤดูร้อน
โหยหาแดดร้อนๆ..ให้พออุ่นกาย

มีใครคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาเงียบๆ
ซุกตัวในผ้าห่มแล้วหลับลงไปเบาๆ
เสียงหายใจดังอยู่ทุกค่ำเช้า...
ข้าพเจ้าหลับลงไปกับความเงียบของตนเอง

ความเงียบเปิดประตูเข้ามาในทุกค่ำ
ซุกตัวลงในผ้าห่มผืนเดียวกัน
ในบางครั้งความเงียบก็มอบความเหงาให้เป็นของขวัญของค่ำคืน
เมื่อเปิดกล่องของความเหงา...
ใจก็หวั่นเหมือนใครเอามือมาแกว่ง จนเราเองแทบจับมันไว้ไม่อยู่
เข็มนาฬิกาผ่านไป...เราหลับไหลไปกับบทเพลงแห่งความเหงาที่ความเงียบมอบให้

- ยามขอบฟ้าระเรื่อตะวัน -

โอบกอดลมเย็นยามเช้า
ซุกตัวขดกายในผ้าห่มผืนหนา
เงยหน้าขึ้นมองแสงแห่งวันใหม่ด้วยสายตาที่ไม่กระจ่างตื่น
กลืนความขมขื่นของเมื่อคืนลงท้องแล้วก้าวลงสู่โลกแห่งความจริง

ละอองหมอกจับตัวกับกระจกหนา
เป็นฝ้าบางๆ คล้ายใครเอาผ้าขาวบางมากั้น
กลิ่นดอกไม้ยามเช้าโชยมาพร้อมแสงตะวัน
บางครั้งโลกแห่งความจริงก็ดูสวยงาม

- ยามตะวันจ้าบนฟ้า หมอกสลาย ระเหยเป็นไอไปกับแดด -

ย่ำเดินในทางที่คุ้น
ผู้คนทักทาย มากมายเดินสวน
เสียงเรียกเซ็งแซ่ ข้ามหัวข้ามตัว
แต่ชื่อที่เรียกไม่ใช่เรา...
ครุ่นคิดไปถึงกล่องดนตรีของความเหงา
ได้เปิดกล่องนั้นเมื่อคืนนี้แล้วเล่า
ใยถึงได้ดังมายังกลางวันที่ใครต่อใครมากมาย

กระชับอ้อมกอดของตัวเองเข้าไปอีกนิด
เดินช้าลงเหมือนโลกที่แทบจะหยุดหมุน
ในนาทีนี้เข็มนาฬิกาอาจจะหยุดลงกระทันหัน
จนความเงียบตามทันจากห้องของตัวเอง

- ดาวกระทบจันทร์หลากแสง อากาศหนาวซ้ำแล้วอีกครั้ง

เปิดกล่องของขวัญ
ฟังเสียงหลับไหลของความเงียบ
ความมืดเหมือนผ้าแพรผืนใหญ่ที่ห่อหุ้มตัวไว้
หลับลงอีกครั้งกับรอยจางๆของน้ำตา
ความเงียบค่อยๆจูงมือความเหงาเข้ามา
และซุกตัวในผ้าห่มผืนเดียวกัน

 ...