"ที่เล็กๆ"

ข้าพเจ้ารักฤดูหนาว  อาจเป็นเพราะฤดูหนาวมีฟ้าตอนกลางคืนที่แจ่มใสเหมือนแววตาเด็กน้อย แต่ไม่ร้อนอบอ้าวในตอนหัวค่ำเหมือนหน้าูร้อน  และอากาศเย็นโดยไม่มีฝนเหมือนหน้าฝน
หน้าหนาว  บางคนมักบรรเลงเพลงแห่งความเหงา แม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางกองไฟที่อบอุ่น หรือใต้ผ้าห่มที่หนาจนแทบมองไม่เห็นหน้า   เราเหงาและไขว่คว้ากันมากจนเกินไปหรือเปล่า?

สำหรับข้าพเจ้า หน้าหนาวก็เหมือนกับได้กลับมาพบกับเวลาที่ย้อนกลับมาเหมือนเก่า   ดาวไถที่เลื่อนมาตรงกับหน้าบ้าน  และหมอกจางๆที่รายรอบตัว รวมถึงกลิ่นเข้าโพดปิ้งที่โชยมาอ่อนๆในยามเช้า...น่าแปลกที่สิ่งเหล่านี้มีในหน้าหนาวเท่านั้น
แม้ว่าใครต่อใครจะใส่เสื้อกันหนาวตัวหนา แต่ข้าพเจ้ากลับชอบที่จะเดินเท้าไปโรงเรียนท้าความหนาวเสียมากกว่า  เพราะข้าพเจ้ารู้ว่ามันไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าตายลงได้  แต่การได้กอดเพื่อนบางคนที่ไม่เคยมีโอกาสได้กอดมันอุ่นกว่าใส่เสื้อ เพราะข้าพเจ้าได้อุ่นใจเมื่อกอดเพื่อนและอุ่นกายเมื่อชิดใกล้

กิจกรรมหน้าหนาว  แสงแดดที่เราเคยพากันหลีกเลี่ยง กลับเป็นว่าเราโหยหาและวิ่งหาไออุ่นจากไอแดดที่ออกมาช้าและน้อยกว่าปกติ เราวิ่งหาแดดอย่างร่าเริงเหมือนกับชีวิตนี้ไม่เคยเจอแดด  ละอองไออุ่นที่ลอยออกมาจากปากของเราเป็นพยานได้
เราต่างพากันอาดแข้งขาที่ทนต่ออากาศที่แห้งได้ดีที่สุด  บ้านใครมีตังค์มากอยู่ก็ใช้โลชั่นราคาแพง  แต่บ้านใครงบน้อยก็ไม่พ้นครีมทาผิวที่มีโลโก้ไม่ติดตลาด   กลิ่นของครีมและขี้ผึ้งหรือลิปมันมักโชยติดจมูกอยู่เนืองๆ อาจเป็นเพราะเรากลัวว่ามันจะแห้งไปตามอากาศของฤดูกาล ที่นำพาน้ำมันหล่อลื่นผิวของเราระเหิดระเหยไปเสียหมดเกลี้ยง
และหน้าหนาวก็คงเป็นอีกฤดูที่เราจะได้เห็นดอกไม้บนเขาบานเป็นสีเขายาวพรืดไปหมดเหมือนกับทุกๆปี 

แต่เมื่อฤดูหนาวผ่านพ้นไปเท่าไหร่ก็ยิ่งมีเรื่องราวมากมายให้นึกถึงมากเท่านั้น  คล้ายๆเป็นสัญญาณว่าชีวิตเราเดินทางมามากได้เท่าไหร่  แม้ว่าหน้าหนาวในปีนี้จะไม่มีบุคคลที่เคยพบพานมาก่อน หรือเจอกับคนใหม่ๆที่มาพร้อมกับเรื่องราวใหม่ๆ แต่หน้าหนาวของทุกๆปี  ข้าพเจ้าก็ชอบที่จะอยู่กับมัน