"ที่เล็กๆ"

จังหวะของความเคลื่อนไหว มองได้ด้วยเท้าที่ย่ำสวน
แปลกแสนแปลกที่เราต่างก้มหน้า  แต่สามารถหลบและหลีกให้กันและกันอย่างทันท่วง
เหมือนเราและเราต่างนับจังหวะของการเคลื่อนที่ พร้อมกับเอื้อพื้นที่ๆแคบไปในตัว
เราต่างเดินสวนกันโดยไม่มองหน้า...แต่รับรู้ถึงสายลมที่พัดผ่านเป็นกลิ่นกายของคนที่สวนไปเมื่อก่อนหน้า
เมื่อเราหยุดและรอคอยในจุดรวมของการสัญจร...เพื่อผ่าน
เรามักจ้องมองสิ่งหนึ่งด้วยใจที่ไม่มีใครรู้ได้ 
บ้างสบตากับพื้นที่ปลายเท้า และพูดคุยกับมันอย่างเงียบๆ 
หรือสบตาพร้อมกับความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นรอบๆ แม้อยู่ท่ามกลางผู้คนที่ไม่รู้จักมากมาย

เรามองออกไปนอกหน้าต่ีาง...เมื่อรถเคลื่อนที่  ดูสิ่งที่เหมือนเดิมหรือต่อเติมบ้างด้วยความชาชิน
ผู้คนต่างเมินหน้าใส่กัน  นี่คือฉัน นั่นคือเธอ  และตรงนี้คือช่องว่างของเราที่ห่างกันเท่าหนึ่งช่วงจักรวาล
แม้ในยามชิดใกล้จนลมหายใจรดหน้า  เรายังทอดสายตาหลบเลี่ยง  มือเกาะราวจับไม่ยอมปล่อย คล้ายว่าหากขยับสักนิด ช่องว่างระหว่างที่ตรงนั้นจะทำให้ความห่างเหินของเราแคบลงได้ 
มนุษย์บางผู้ทำตัวแปลกหน้า  เขามองคนๆหนึ่ง แต่พูดกับอีกคนหนึ่ง และหันไปหัวเราะกับอีกคนหนึ่ง บางครั้งเขาก็พึมพัมคำสบถออกมา  มันรดลงไปบนพื้นที่ยืนอยู่ร่วมกัน จนรวมกันเป็นคำใหญ่เบ้อเริ่ม!!
เสียงตะโกนของสัญญาณลงจอดดังขึ้น ผู้คนขยับชิด กลิ่นกายเกลือกกลั้วคลุ้งเคล้าอลเวง
ประตูเปิดแต่ไม่ใช่ทางออก เป็นเพียงประตูที่เปิดไปยังอีกประตูหนึ่ง
อยากก้าวพ้นออกไปจากประตูนี้เร็วๆ  เพื่อที่จะเดินผ่านพ้นไป

เมื่อก้าวลงพร้อมกับคนแปลกหน้า ยังได้พบคนที่แปลกหน้ากว่าก้าวสวนขึ้นมา
เฉียดกรายกันเพียงหนึ่งองศา   มีติดมาเพียงสายลมที่พัดผ่านกันเท่านั้น
รอยยิ้มในเมืองใหญ่จากหายไปในเขม่าควัน
และความห่างเหินของเราก็ขยายเป็นหลายเท่าของหนึ่งช่วงจักรวาล

เดินสบตากับพื้นฟุตบาทในเมืองใหญ่  มองปลายเท้าของตัวเองที่ย่ำลง
จังหวะเร็วช้าไม่หยุดนิ่ง เหมือนจิตที่เคลื่อนไหว ไม่เป็นจังหวะ
หูถูกกลบด้วยเสียงของดนตรีที่ยัดแน่นเข้าไป  แล้วโลกส่วนตัวของเราก็เกิดขึ้นท่ามกลางหมู่คน
เหมือนเดินอยู่ใต้เงาของตนเองลำพัง  สายตาชินชากับสิ่งรอบตัว
โลกของเราไม่เงียบ ไม่ได้ปราศจากความหวัง หากแต่ใจแห้งแล้งเกินไป
เหมือนเดินอยู่บนเวทีร้าง  สวมบทบาทอยู่ลำพัง  คนเขียนบทคือใคร ทำไมจึงให้ฉันนำเรื่องเพียงคนเดียว