"ที่เล็กๆ"

“คุณเคยปราศจากรักมั้ย..”

ชั้นจ่ายค่าโดยสารและเดินลงมาจากรถ
รถแท็กซี่สีชมพู
สีที่ตรงข้ามกับชีวิต
ถนนที่ราบเรียบสีปูน
สิ่งที่ชั้นไม่เคยมีในชีวิต
เสาไฟสว่างนวล
แสงที่ชั้นไม่เคยมีในชีวิต..!

แม่บ้านเดินมาเปิดประตูรั้ว
ทำไมเวลาชั้นไม่เจอทางออก ไม่เห็นมีใครมาเปิดประตูให้ฉันบ้าง
ทางเดินที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ที่ให้ร่มเงา
เวลาชั้นร้อนใจไม่เห็นมีใครมาคอยทำให้ฉันใจเย็นลงบ้าง
บันได้สามขั้นก่อนเปิดประตู
บันไดแห่งความสำเร็จของชั้นทำไมมันไม่สั้นแบบนี้บ้าง
เมื่อเปิดประตูเข้าไป เท้าสัมผัสพรม
ทำไมชีวิตชั้นไม่เกิดมาสบายๆเหมือนเวลาชั้นเดินบนพรมบ้าง
ถอดรองเท้าตรงหน้าชั้นวาง เดินเท้าเปล่า
ในชีวิตจริงทำไมชีวิตชั้นถึงเดินเท้าเปล่า โดยไม่ต้องระวังขวากหนามได้บ้าง
ฉันเดินโซซัดโซเซไปที่ครัว
เวลาฉันหิว..ไม่เห็นมีใครเป็นตู้กับข้าวให้ฉันบ้าง
เปิดขวดน้ำหยิบขึ้นมาดื่ม
เวลาฉันกระหาย ไม่เห็นมีใครหยิบยื่นน้ำใจให้บ้าง
ฉันหมุนตัวกลับไปที่หน้าทีวี…ไม่เห็นมีใครนั่งรอฉันกลับบ้าง
หยิบรีโมตขึ้นมากดเปิดทีวี..ข่าวพยากรณ์อากาศ
เวลาชีวิตชั้นจะเจอกับพายุ ลม ฝน ไม่เห็นมีใครมาบอกชั้นให้เตรียมตัวล่างหน้าแบบนี้บ้าง
ลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าเปลี่ยนอาภรณ์
ทำไมคนเลวๆ ถึงไม่ชำระล้างจิตใจให้มันสะอาดขึ้นมาบ้าง
เปิดประตูห้อง ล้มตัวลงนอน
ทำไมเวลาชั้นล้ม ถึงไม่มีใครมารับชั้นไว้ไม่ให้เจ็บตัวบ้าง
ปิดไฟนอน

....

เมื่อไหร่ชั้นจะเลือกฟุ้งซ่านแบบนี้บ้าง

...

ฉันฝันไป…

เมื่อปราศจากความรัก..ใครจะมองโลกอย่างชิงชังแบบชั้นบ้าง…