"ที่เล็กๆ"

ข้าพเจ้าเป็นนักกายกรรม
ข้าพเจ้าทรงตัวอยู่บนลวดบาง
ข้าพเจ้าโหนไปมาในอากาศด้วยมือที่เกาะบาร์ข้างเดียว
ข้าพเจ้าสามารถดัดตัวให้กลายเป็นไก่ไร้กระดูกหรือเข้าไปอยู่ในกล่องใบเล็กได้
ข้าพเจ้าเป็นนักกายกรรมเลื่องชื่อ



ข้าพเจ้าอยู่ในละครสัตว์
ข้าพเจ้ากล้าที่จะเอาหัวเข้าไปในปากสิงโตตัวใหญ่
ข้าพเจ้าสามารถเสกกระต่ายจากหมวกใบดำ
ข้าพเจ้าสามารถหายตัวจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง
ข้าพเจ้าเป็นนักแสดงที่น่าทึ่งแสนยอดเยี่ยม




ข้าพเจ้าเป็นคนขับรถไต่ถัง
ข้าพเจ้าเป็นอิสระจากแรงโน้มถ่วงของโลก
ข้าพเจ้าเป็นเสมือนตัวแทนความกล้าหาญและบ้าบิ่น
ข้าพเจ้าเปรียบเสมือนความพลุ้งพล่านที่ถูกปลดปล่อย
ข้าพเจ้าหมุนไปในแท็งค์ขนาดใหญ่
ข้าพเจ้าเคยคิดว่า ข้าพเจ้าคือดาวเคราะห์ที่โคจรรอบโลกแข่งกับดาวเทียม
ข้าพเจ้าคือคนขับรถไต่ถังผู้คึกคะนอง





ข้าพเจ้าคือตลกในบาร์แห่งหนึ่ง
ข้าพเจ้าแต่งกายผิดเพศและแปลกประหลาด
ข้าพเจ้ามีอาวุธเป็นพัดหรือถาดขนาดเหมาะ
ข้าพเจ้ามักแสดงท่าทางแปลกๆภายใต้อาภรณ์สีสันจัดจ้านและใบหน้าที่ดูพิลึกคน
ข้าพเจ้าคือตัวตลกที่ใครแค่เห็นก็ต้องขำโดยที่ข้าพเจ้าไม่ต้องทำอะไรเลยก็ยังได้
...
...
...
...
พวกเราฝึกซ้อมอย่างหนัก เบื้องหน้าของรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพวกคุณคือม่านน้ำตา
พวกเราโดนเจ้านายด่าทอและทุบตีในบ่อยครั้ง
บางครั้งก็บาดเจ็บเจียนตายจากการฝึก
ไม่มีคืนไหนที่เราจะหลับไปแล้วไม่คิดว่าพรุ่งนี้จะเจออะไร
กว่าพวกเราจะควบคุม - ทรงตัว - ห้อยโหน - ทำให้ผู้คนยิ้มและหัวเราะไปกับการแสดงของเราได้
เราต่างก็ล้ม เจ็บ ชอกช้ำ และร้องไห้มานับไม่ถ้วน


..
..


หลังภาพถ่ายที่สวยงาม มักผ่านห้องมืดเสมอ