พ่อครัว..สุขพอตัว

posted on 14 Jul 2007 23:12 by asuji7832 in I-think

ในการทำอาหารของพ่อครัวคนหนึ่ง
เขาคุ้นเคยกับห้องครัวสีควันบุหรี่ และเตาที่ดำคร่ำครึ
อาหารของเขาไม่เคยได้รับคำชมเชยจากขุนนางท่านใด
หากแต่ผู้คนยากไร้ต่างรู้ว่า เมื่อได้กินอาหารของพ่อครัวคนนี้
ได้อิ่มสุขเต็มท้อง

วันหนึ่งพ่อครัวได้ถูกเชิญให้ไปทำอาหารที่บ้านขุนนาง
พ่อครัวเตรียมเสื้อผ้าใหม่ แต่พกเอามีดเล่มเก่า
ขุนนางขยะแขยงกับมีดที่ด้ามยับเยิน และเต็มไปด้วยรอยช้ำจากการใช้งาน
เขาจัดหามีดมาให้พ่อครัวใหม่ยกชุด พร้อมกับประทานชุดใหม่ให้พ่อครัว
คนทำครัวก็เหมือนซามูไรรับจ้าง
แม้ไม่ได้ทำงานเป็นหลักแหล่งให้ใคร แต่ทุกอย่างย่อมจบสิ้นลงในดาบเดียว
ไม่เคยมีซามูไรคนใดเปลี่ยนดาบทุกครั้งที่ทำงาน .. พ่อครัวก็เช่นกัน

มีดใหม่แม้คม แต่ก็ไม่สมกับมือเมื่อเทียบกับมีดเก่า
เหมือนซามูไรที่กวัดแกว่งดาบได้ติดขัด จะเข้าไปห่ำหั่นก็ไม่ถนัดชั้นเชิง
พ่อครัวทำอาหารด้วยมีดที่เก้ๆกังๆ หากใครได้เห็นคงขำแน่
แกจึงหยิบมีดเก่ามาใช้ ไม่มีอะไรเหมาะมือไปกว่านี้อีกแล้ว
เขาทำอาหารเกือบจะเสร็จจวนจะพร้อมตั้งโต๊ะ
แต่ขุนนางเจ้ายศเข้ามาเห็นจึงบันดาลโทสะและขับไล่พร้อมประจานความต่ำต้อยของพ่อครัว
เพียงแค่มีดเก่าๆที่พ่อครัว ใช้ทำอาหารหน้าตาสวยงามหลายหลากเพียงเล่มเดียว

พ่อครัวคนนั้นยังคงอยู่กับห้องครัวสีควันบุหรี่เก่าคร่ำครึ
มีดเล่มเดิมยังแขวนไว้ที่เดิม
และเขาก็ยังมีความสุขเช่นเดิม

แม้คนทั้งเมือง จะมองว่าเขาเป็นพ่อครัวผู้สกปรกและต่ำต้อย
แต่ความสุขของคนทำอาหารไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนคนเข้าร้าน
แต่ขึ้นอยู่กับรอยยิ้มของคนกิน
และความอร่อยของอาหารก็มีแต่เขากับคนกินเท่านั้นที่รู้

และที่รู้ๆ

ไม่เคยมีใคร ยิ้ม เมื่อกินอาหารในมื้อที่ห่วยแตกสักที

ี

11 Comments