"ขอให้ผู้คนมีความโลภเท่าเม็ดถั่ว"
แผ่นป้ายคำอธิษฐานที่แปะอยู่ตรงหน้าศาลเจ้า สีเหลืองซีดราวกับผ่านหน้าผู้คนที่เลยไปผ่านมาไม่รู้กี่หน
จะมีสักกี่คนกันที่สังเกตเห็น!?!
สีหมึกซีดจางจนแทบอ่านไม่ออก แต่อย่างน้อยก็มีข้าพเจ้ากับใครอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆได้อ่าน
"เธอคิดว่าอายุคนเขียนน่าจะเท่าไหร่?"
"น่าจะโตแล้วน่ะ.."
"เขาคงไม่เคยจินตนาการ..."
"จินตนาการว่าอะไร?"
"เม็ดถั่วหลายๆเม็ด เมื่อรวมกันก็สูงเป็นภูเขาได้"
..
..
"แต่ยิ่งสูงมาก มันก็เสี่ยงต่อการล้มลงมาทับมากขึ้นเช่นกัน" ใครคนนั้นต่อเสริมขึ้นมา เมื่อผ่านจากชั่วความเงียบไปหนึ่งอึดใจ
วันนั้นเราเดินกลับมาโดยทิ้งกระดาษนั้นไว้เบื้องหลัง
แต่ข้างในใจของข้าพเจ้าถูกเขียนไว้ด้วยหมึกที่ลบไม่ออกสีจางๆ คล้ายกับกระดาษใบนั้นไม่มีผิดเลย
#1 By เทราสเฟียร์ เอล เซราฟีเตอร์ on 2007-07-09 00:27