ซากในลิ้นชักที่ลึกที่สุด
posted on 06 Jul 2007 21:04 by asuji7832 in I-thinkภายในห้องสีทึมที่รายรอบไปด้วยตู้มากมายที่เต็มไปด้วยลิ้นชักน้อยใหญ่จำนวนมากน้อย มีชายคนหนึ่งกำลังหมกตัวและค้นหาอะไรบางอย่าง อย่างเอาเป็นเอาตาย เขาย้ายจากตู้หนึ่งไปยังอีกตู้หนึ่ง หมุนตัว เดินไปมารอบๆอย่างใช้ความคิด
ชายหนุ่มรื้อลิ้นชักนู้น ตู้นี้โยกตัวข้ามไปข้ามมากับกองข้าวของที่เกลื่อนกลาด เหงื่อไคลไหลย้อยมาจนเยิ้มไปทั้งตัวแต่เขาก็ยังไม่หยุด
"คุณ...เจอหรือยังคะ?" เขาชะโงกหน้ายื่นไปตามเสียงที่ถามมาอย่างยุ่งยากใจ "ขอเวลาผมหน่อยน่ะ"
ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาหาต่อไป
"ให้ชั้นช่วยหามันก็ได้น่ะ..ให้ชั้นเข้าไปเหอะ"ชายหนุ่มรีบเดินแง้มประตู พร้อมกับร้องห้าม "อย่าเลยน่ะ ให้ผมหาคนเดียวเหอะ ห้องมันรกมาก อย่าเข้ามาเลยน่ะ" แล้วเขาก็รีบปิดประตูลงอย่างรวดเร็วกว่าหญิงสาวคนนั้นจะเอ่ยปากแย้งทัน
..
..
ชายหนุ่มยืนถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่ที่หลังประตูที่กั้นระหว่างกลางอยู่กับเขาสองคน
"จะให้เธอเข้ามาอีกไม่ได้เด็ดขาด" เขาบอกกับตัวเอง
..
..
ที่จริงเขาหาพบแล้ว แต่หากซ่อนไว้ไม่ให้เธอเห็น..
เขาพบมันตรงซอกลึกสุดของลิ้นชักตัวในสุดในตู้ใบสุดท้าย
แต่เขาก็สมควรที่จะนำไปให้เธอดู เธอจะได้รู้สักที
เมื่อเขาเปิดประตูออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอก็รีบลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น
"เจอหรือเปล่า....เจอใช่มั้ย?"สายตาของเธอคาดคั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เขาส่ายหน้าช้าๆ พร้อมกับแบมือให้เธอดูของที่ผมเจอ
"มันไม่เหลืออะไรอีกแล้วหล่ะคุณ..."
เธอมองซากสีดำที่แห้งเหี่ยวและส่งกลิ่นชวนเอียนตลบอบอวนไปทั่ว
"เราสร้างมันใหม่ไม่ได้เหรอ...เรามาร่วมสร้างกันใหม่น่ะ...น่ะ"
แววตาที่เอ่อนองไปด้วยน้ำตาจ้องมองผมอย่างขอร้อง
..
เขายืนนิ่ง มองซากในมือด้วยสายตาที่เธอไม่อาจคาดคิดถึงคำตอบที่จะได้รับได้
..
"ไม่ได้หรอก สิ่งที่เสียไป ไม่สามารถนำมันกลับคืนมาได้อย่างเก่าหรอก"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ....เราเคยร่วมสร้างกันมาตั้งหลายครั้ง ทำไมครั้งนี้ถึงจะทำอีกไม่ได้"
...
"เพราะความรู้สึกที่ดีมันแหลกเหลวแล้วย่อมมิอาจกลับคืนได้น่ะซิ"
เธอมองหน้าผมด้วยน้ำตาที่เจ่อนองไปทั่ว
เธอขอร้อง อ้อนวอน
ร่างกายที่ไร้ที่พึ่งของเธอ สั่นงันงกไปด้วยความผิดหวัง
..
มันก็เหมือนกับทุกครั้งที่เธอกลับมาในสภาพนี้
กลับมาขอคืนดี แล้วผมก็ยอมเพราะความรู้สึกดีๆที่เหลืออยู่
แต่วันนี้มันไม่เหลืออีกแล้ว
ผมค้นหาแทบตาย
สุดท้ายมันก็เป็นเพียงซากของความทรงจำที่ดำไหม้
และก็แทบจะไม่เหลืออีกแล้ว
จงหันหลังกลับไปเถิด
เพราะประตูบานนี้ ไม่เปิดให้คุณเข้ามาอีกแล้ว
ปล่อยให้ผู้ชายคนนี้อยู่ในห้องที่รกรุงรังเพียงคนเดียวสักพักหนึ่ง
แต่ไม่ต้องหวัง...เพราะเขาคงไม่อาจระลึกถึงความรู้สึกนั้นได้แล้ว
เพราะมันมอดไหม้ คามือของเขา
อย่างที่คุณเห็นนั้นแล.
แต่ก้อหมดไปได้อย่างง่ายดาย
#1 By เด็กหญิง อมยิ้ม☂ on 2007-07-06 21:37