สนามฟุตบอลที่ว่างเปล่า ไม่ต่างอะไรกับความรกร้างของความคิด
บางครั้งชีวิตก็เหมือนสนามฟุตบอลแห่งนี้
ที่หญ้าตาย แห้งแล้ง และไม่มีผู้คน
ประตูสองฝั่งที่เคยมีตาข่าย กลายเป็นเหล็กที่ขึ้นสนิม
ไม่มีอะไรที่ทนทานสักอย่างเมื่อเวลาเปลี่ยนแปลง
แม้จะเป็นเหล็ก ตาข่าย หญ้า หรือ แสตนด์คนดูที่ผุพัง
ก็กร่อนไปตามเวลา
หากแต่คิดจะเปลี่ยน...
สนามฟุตบอลร้างสามารถกลายเป็นหมู่บ้านขนาดย่อมได้
สามารถเป็นสระว่ายน้ำ ตลาดนัด โรงเรียน หอประชุมหรืออะไรๆก็ได้
ก็อยู่ที่เราว่าคิดจะเปลี่ยนเป็นอะไร
บางครั้งบางสิ่งอาจจะไม่เหมาะสมที่จะเป็นสิ่งนั้นในบางที่
เพราะที่บางที่อาจเหมาะสมกับสิ่งเพียงบางสิ่ง
..
..
..
สนามฟุตบอลที่รกร้าง ถูกหญ้าและไม้นานาขึ้นบัง
เริ่มก่อตัวเป็นชุมชนลึกลับขนาดใหญ่
ภายในยังเป็นสนามฟุตบอล หากแต่ภายนอกดูเหมือนป่ารกชัฏ
ก็เหมือนกับเราที่นับวันเมื่อยิ่งโต
ความคิดความอ่านก็ยิ่งซับซ้อน เริ่มมีการปิดบังและความลึกลับในตัวตน
แต่ลึกๆก็ยังมีความเป็นเด็ก
เมื่อเท้าแตะบอล เราก็เริ่มรู้สึกได้กลับไปที่สนามแห่งนั้นอีกครั้ง
สนามในใจ....
..
..
สนามฟุตบอลที่รกร้างในป่าหนาทึบ
มีเด็กคนนึงวิ่งเตะบอลอยู่
แปลก..ที่เขาเล่นอยู่คนเดียว
แต่ทำประตูไม่ได้สักที
แปลก..ที่เขายังยิ้ม และยังพยายาม
หรือบางทีเขาไม่ได้เล่นบอล
หากแต่กำลังสนุกอยู่กับตัวเอง
สนามในใจ....
คงจะดีถ้าในชีวิตจริงเราไม่กลัวที่จะล้มและพยายามทำประตูให้สำเร็จสักครั้งนึง
#1 By *บลาสต์ on 2007-06-29 00:09