"ที่เล็กๆ"

เปิดหนังสือรวบรวมเหตุการณ์ในศตวรรษที่ ๒๐ในห้องสมุด
เล่มหนาประมาณหมอนที่ใช้หนุน แต่ถ้าเปิดดูจะได้รู้ว่าข้างในไม่ได้ยัดไว้ด้วยนุ่น หากแต่เป็นความทรงจำล้วนๆ
ทั้งที่น่ากลัว น่ายินดี และโหดร้าย
และแน่นอน ว่าทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นที่มนุษย์
หน้าแรก ข้อความที่เห็นทำให้ข้าพเจ้าสะดุด และในอาการสะดุด คือความสะอึกในใจ
เนื้อเพลง imagine ของจอร์น เลนนอน ถูกนำขึ้นหน้าหนึ่งของปกใน
เหมือนคล้ายเป็นการตอกย้ำ ว่าสิ่งที่ในเพลงต้องการขณะนี้มันก็เป็นได้เพียงจินตนาการเหมือนชื่อเพลงจริงๆ

หนึ่งชัวโมงในห้องสมุด ภาพเหตุการณ์ที่ถูกเปิดผ่าน ข้าพเจ้าเลือกที่จะรับรู้เหตุการณ์ด้วยภาพ เพราะขณะนั้น "ภาพ "น่าสนใจกว่าตัวหนังสือ (น่าขอบคุณผู้ประดิษฐ์กล้องถ่ายรูป เพราะสิ่งประดิษฐ์ของคุณถ่ายทอดความทรงจำได้เยี่ยมที่สุด)
ภาพความสูญเสีย การตาย ซากแห่งความทรมาน น้ำตาของหญิงสาว ทหารผู้จับปืนหรือยืนอยู่บนบัลลังก์ อีแร้งที่บินตอมซากศพ กองทัพจักรวรรดิ นาซี ฮิตเลอร์ จอร์ช บุช มุสโสลินี ฯลฯ
...
...
คล้ายสงครามเป็นการผลัดใบของโลก
ใยมนุษย์โลกต้องสร้างอาวุธมาห้ำหั่นกันเอง ทั้งที่เมื่อก่อนดินที่เรายืนอยู่ก็เป็นผืนเดียวกัน นั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้าถามตัวเองขึ้นมาในใจ.
ภาพการตายภาพแล้วภาพเล่า ผ่านไปอย่างช้าๆ เหมือนดูหนังชีวิตทีเป็นฟิล์มขาว-ดำ ไร้สีสันแต่ยังคงไว้ได้ด้วยความรู้สึกทุกรายละเอียด
ซากศพที่นอนแผ่หรา ชิ้นส่วนขาดหายกระจัดกระจาย
หญิงสาวเปลือยที่เสียสติในค่ายกักกันของเยอรมัน
เด็กผู้ชายที่นอนตายคาอกแม่หลังญี่ปุ่นโดนนิวเคลียร์ลูกแรก
ซากที่ทับถมด้วยฝุ่นของโรงงานโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ระเบิด
ยิ่งเปิดไป ยิ่งเกิดคำถาม
ทำไม....
ทำไม....
ทำไม สหรัฐต้องทำตัวเป็นตำรวจของโลก
ทำไม ผู้คนหนุ่มสาวที่เป็นพวกยิปซี จึงกล้าที่ตะปลดแอกตัวเองจากทุนนิยมไปสู่ความฟุ้งเฟ้อในโลกส่วนตัว กับยาเสพติด
ชาวยิวทำผิดอะไร อะไรเป็นสิ่งที่พิสูจน์ว่าสายเลือดใดบริสุทธ์หรือไม่บริสุทธ์ คนในชั้นจัณฑาลต่ำต้อย สกปรก กว่าคนที่ข่มขื่นชำเราเด็กอนุบาลหรือไงเล่า?
ทำไมต้องฆ่าชาวพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ก่อน ทำไมต้องฆ่าแกนนำที่ต่อต้านเผด็จการ ทำไมการนองเลือดครั้งแรกครั้งเล่าจึงเกิดขึ้นบนโลกใบนี้
ทำไม...และ..ทำไม....
ทำไมจึงมีมนุษย์
ทำไมมนุษย์จึงมี

...
...
เคยคิดบ้างไหมว่าเราต่างก็เป็นเมล็ดพันธุ์ของสงครามและการนองเลือด
เพราะอดีตทำให้มีวันนี้ และวันนี้ก็มีเราร่วมอยู่
คนเราเจอกับความสูญเสียมานับไม่ถ้วนและล้วนบันทึกไว้ให้มันเป็นประวัติศาสตร์
แต่แปลก น้อยคนนักที่จะเรียนรู้จากประวัติศาสตร์แล้วเอามาแก้ไขปัจจุบัน

สงครามไม่เคยให้อะไร ต่างฝ่ายต่างต้องสูญเสีย หากแต่ว่าในการสูญเสียจะมีใครได้ มากกว่ากัน นั่นแหละที่จะเรียกว่าผู้ชนะ
ปักธงชัยไว้ในกองเลือด.... แหม...มันน่าภูมิใจจริงๆ

ใครเข้ามากรุณาไปตอบคำถามที่หัวข้อที่แล้วให้ด้วยน่ะ CLICK (ขอบคุณมาก)