สวนสัตว์ "สถานที่กักขังโดยได้รับอนุญาต"
พื้นที่รายรอบตาข่าย บ่อปูนซีเมนต์ ลูกกรงหนา
มนุษย์มองดู เดินผ่าน บ้างยิ้มแย้ม
ความสุขของการได้ดูสิ่งอื่นไร้อิสระเป็นความสุขของมนุษย์ไปได้อย่างไร
....
ข้าพเจ้าไม่ชอบไปสวนสัตว์กับพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
เพราะการที่ข้าพเจ้าอ่อนไหวในเรื่องบางเรื่องที่เกินเหตุจนเกินไป กับแง่คิดร้ายๆของตัวเองที่เป็นสันดานเสมอ
เวลาข้าพเจ้าไปสถานที่เหล่านั้นข้าพเจ้ามักชอบจ้องแต่ละตัวให้นานๆ
ข้าพเจ้าไม่ได้มองดูเพื่อสังเกตรายละเอียดลักษณะใดๆหรอก
หากเพียงแต่ข้าพเจ้าชอบมอง"ดวงตา"ของสัตว์เหล่านั้นแล้วถามผ่านสายตาไปว่า
"พวกแกชอบที่นี่มั้ย?"
วันนี้ข้าพเจ้าก็ไปจ้องตากับปลาในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่จังหวัดใกล้ๆบ้าน
(ข้าพเจ้าไม่ท้องหรอกน่า...)
พื้นที่ในตู้กระจกที่กว้างไม่ถึงช่วงกางแขนออกของข้าพเจ้ากับแม่น้ำขนาดใหญ่ ปลาทั้งหลายเอ๋ย....เจ้าชอบที่ใด
มนุษย์ไม่เกรงกลัวสัตว์ร้ายใดๆอีกต่อไป เพราะมนุษย์มีอาวุธ
แต่สัตว์มีเพียงร่างกาย
บางทีข้าพเจ้าก็คิด สัตว์ในสวนสัตว์ทั้งหลายอาจจะชอบที่จะอยู่ในกรงแบบนั้นก็ได้
ไม่ต้องออกไปล่าอาหาร นั่งๆนอนๆปีนป่ายไปมาอยู่ภายในที่ที่จัดไว้ให้
สบายจะตายไป สบายกว่าคนอีก เหมือนกับการ์ตูนในเรื่องมาดากัสการ์ที่เสืออยู่ในสวนสัตว์จนล่าอาหารไม่เป็น
สัตว์หลายตัวเกิดมาก็อยู่ในกรง บ้านของพวกเขาคือกรงนั่น
บางครั้งความสุขของสิ่งมีชีวิตก็ไม่เหมือนกัน
คน ชอบที่อยู่อย่างอิสระ
สัตว์ก็ชอบที่จะอยู่อย่างอิสระ แต่หากสัตว์ที่ถูกกักขังมาแต่กำเนิด มันคงไม่รู้ว่าอิสระคืออะไร
และคงคิดไปว่า พื้นที่เพียงไม่กี่ตารางเมตรก็คืออิสระของมัน
คงตลกดีถ้าหากเราสร้างโลกให้คนหนึ่งคนอยู่ตั้งแต่เกิดจนตายภายในเนื้อที่ไม่กี่ตารางเมตร
แล้วบอกว่านี่คือโลกเดียวของเขา นี่คือพื้นที่เสรีภาพของเขา
มันคงเป็นเรื่องตลกที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นแน่
ทำไมข้าพเจ้าไม่เลี้ยงปลา เลี้ยงนก
เพราะข้าพเจ้าไม่ชอบเลี้ยงสัตว์ที่ต้องถูกกักไว้ที่ใดที่หนึ่ง ข้าพเจ้าจะรู้สึกอึดอัดแทนและรับไม่ได้
ท่านที่อ่านอยู่อาจจะคิดว่าข้าพเจ้าอาจจะบ้าบอที่อ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้มากเกินไป
แต่ลองเฉลียวใจคิดสักหน่อยซิว่า"ถ้าหากท่านต้องอยู่ในสภาพแบบนั้นบ้าง ท่านจะรู้สึกอย่างไร"
ได้แต่อ้าปาก ป้อบ ป้อบ ป้อบ ว่ายเวียนไปเวียนมาเหมือนชีวิตนี้มีโลกอยู่แค่นั้น
ได้แต่แหงนมองท้องฟ้าเบื้องบนด้วยความอยากรู้ และกระหายในการกางปีกให้กว้างสุดๆ
ถึงอยู่ก็เหมือนมีแค่ลมหายใจ
ใครบ้างอยากจะเป็น?
สวนสัตว์ สถานที่กักขังโดยได้รับอนุญาต
เวลาเดินเข้าไปโปรดอย่าคิดมาก
มิเช่นนั้นก็จะไม่สนุกอย่างที่ข้าพเจ้านี่แหละ
แถมประสาทแดกอีกต่างหาก เตือนไว้ด้วยความหวังดี
บางครั้งเรื่องของการคิดมากก็ไม่ได้ให้อะไร
ปล่อยใจให้อยู่ในมัชฌิมาปฏิปทา บ่าจะได้ไม่ต้องแบกรับอะไรให้หนักเกิน
โรงกักขัง
เราก็ไม่ชอบ
ไม่ว่าคนหรือสัตว์ต่างก็ต้องการอิสระกันทั้งนั้น
ถ้าเราถูกจับไปใส่กรง มีบริเวณให้วิ่งเล่น
มีที่ให้นอน มีอาหารให้กิน มันก็เหมือนติดคุกดีๆนี่เอง
สัตว์ก็คงเป็นแบบนั้น แต่มันพูดไม่ได้
แต่ถ้าจะมองในแง่ดี มันก็มีประโยชน์สำหรับการศึกษา
เพื่อเด็กและเยาวชน ที่ได้เรียนรู้จากของจริง
แต่ก็นั่นแหละ ทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อมนุษย์ใช่มั้ยละ
แล้วจะมีใครคิดถึงสัตว์เหล่านั้นบ้าง
ที่ทำได้ตอนนี้ก็คงต้องปล่อยวางแหละ
เพราะมันเป็นเรื่องสากลไปแล้ว
เราเองก็ไม่เลี้ยงสัตว์ ความคิดเกี่ยวกับคุณเลย
เราไม่อยากกักขังใคร
#1 By *บลาสต์ on 2007-06-11 16:46