คุณช่วยกระซิบเบาๆว่าคุณรักฉันบ้างจะได้มั้ย แม้ว่าเรื่องของเราจะจบลงเพียงคืนนี้
โปรดทำให้ฉันรู้สึกหวั่นไหวในความรู้สึกบางอย่างที่มนุษย์ควรมีบ้าง
โปรดเห็นฉันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจ
เพราะฉันไม่ใช่เครื่องบำบัดอารมณ์ของคุณและใครทั้งนั้น
ฉันขอเรียกตัวฉัน ว่าเป็นนางฟ้าได้มั้ย
หรือว่าคุณไม่ได้รับความสุขจากฉันกันล่ะ นางฟ้าของคุณจะดีแค่ไหนฉันไม่รู้ แต่ฉันอยากเป็นนางฟ้าของทุกๆคน
เพราะฉันเลือกทางที่คุณต่างก็คิดว่าโสมมด้วยตัวฉันเอง
ขอให้ฉันเลือกชื่อของฉันได้มั้ย แม้ว่าจะเป็นในฝันลอยๆของฉันก็ตาม
นี่เป็นทางเดียวที่ฉันจะได้ปลอบใจกับบาปที่ติดอยู่ในความรู้สึกของตนเอง

ฉันอาจจะหลบอยู่ในเงาของต้นไม้ใหญ่
แต่ใช่ว่าฉันจะเป็นกาฝาก
ฉันไม่เคยสูบเลือดสูบเนื้อใครกิน ฉันอยู่ของฉันเฉยๆมีแต่พวกคุณที่ร่อนเร่มาหาฉันและนำฉันไปยังที่ต่างๆ
ตอนแรกที่ประสพ คุณเห็นฉันเหมือนของเล่นชิ้นใหม่
แววตาคุณกระตือรือร้น และพยายามหลบซ่อนความรู้สึกที่พลุ้งพล่านของคุณ
บางครั้งพวกคุณก็อ่อนโยน บางครั้งคุณก็เดือดพล่านเหมือนน้ำร้อนที่เดือดพุ่ง
แต่ฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อวันนี้ คืนนี้ฉันเป็นของคุณ
ฉันจำต้องยอมคุณ แม้ว่ามันจะไม่ต่างจากสัตว์ป่า แต่ฉันก็ทำใจ
ในเมื่อสัณชาติญาณลึกๆของคน ก็ยังเป็นสัตว์
ฉัน เข้า ใ จ

ยามใดที่ฉันเดินผ่านผู้คน คนที่รู้ในสิ่งที่ฉันเป็นมักตีค่าของฉัน
ฉันก็เหมือนขยะรีไซเคิลที่ถูกใครต่อใครนำมาตีราคาที่ร้านขายของเก่า
ฉันเหมือนชิ้นส่วนที่ชำรุด และเปลี่ยนมือมาหลายคน
คุณเป็นคนที่เท่าไหร่ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้แม้กระทั่งอนาคตของฉันจะเป็นเช่นไร
คืนนี้ฉันเป็นผู้ปลดปล่อยของพวกคุณ
แต่คืนหน้า ฉันนึกภาพ ให้ตัวฉันเองไม่ต้องเจอพวกคุณและนั่งดูทีวีอย่างมีความสุข
ไม่ใช่มายืนตากยุงแบบนี้

คุณอาจตั้งคำถามว่าในเมื่อฉันเลือกได้ แล้วทำไมฉันถึงมาเลือกทำตัวเองแบบนี้
ฉันขอถาม
ถ้าหากคุณถูกบีบให้เดินจนมุมมาเรื่อยๆ คุณจะทำเช่นไร
ใช่! คุณสู้
แล้วคุณมิอาจสู้ไหวเพราะมันเหมือนเป็นบทของชีวิตที่จำต้องแสดงต่อไปล่ะคุณจะทำอย่างไร
คุณนึกว่าพวกฉันต่างไม่ดิ้นรนหรือไรที่จะเอาชีวิตตัวเองออกมา
หากเพียงแต่ว่ามันเหมือนการพลิกลิ้นของซาตาน ที่เมื่อยื่นอมยิ้มให้ฉัน แล้วฉันก็หลงกลมัน
พิษที่เคลือบไว้ในรสของความหวานฆ่าฉันให้ตายช้าๆอย่างทรมาน

บางครั้งฉันอยากจะกลับ
แต่เมื่อหันหลังไป ฉันพบว่าฉันไม่เจอเส้นทางที่ฉันเดินมา
ที่ผ่านมาเหมือนฉันถูกซาตานอุ้มแล้วเอาฉันมาทิ้งไว้ที่นี่
ฉันถามโชคชะตา
โปรดช่วยกำหนดอะไรให้ฉันหน่อยได้ไหม
โปรดให้ฉันได้เจอรักของใครสักคนหนึ่ง ที่ทำให้ฉันยังรู้สึกว่ามีความเป็นคนอยู่มากพอ
เพราะขณะนี้ ข้างในโสตประสาทของฉันมันดังขึ้นเรื่อยๆว่า

"ขออภัยค่ะ ความเป็นมนุษย์ของคุณกำลังจะหมด กรุณารับรู้ความรู้สึกด้วยค่ะ"

ทุกวันนี้ฉันแทบจะไม่รับรู้ความรู้สึกอะไรในรส สัมผัสต่างๆ
ชีวิตของ sex machine
ถึงอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น
ในยามที่เงินซื้อได้ทุกอย่าง
แม้จะเป็นเพียงเครื่องหยอดเหรียญ
ฉันก็ต้องเป็น