มาตรีโอสคาสับสน
posted on 03 Jun 2007 15:39 by asuji7832 in My-Life
คุณรู้จักตุ๊กตาแม่ลูกดกมั้ย? .. .. .. . .. ...
ที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆเมื่อถอดออกก็จะเจอตุ๊กตารูปร่างหน้าตาเหมือนกัน แต่ขนาดที่ลดหลั่นกันไป
ในภาษารัสเซียมีชื่อว่า"มาตรีโอสคา"
ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ข้าพเจ้าเหมือนมาตรีโอสคา ที่มีตัวตนหลายๆอันซ้อนกันอยู่ในร่างเดียว
วูบหนึ่งของการตัดสินใจข้ามขั้นของวัยระเริงสู่วัยแรกรุ่น ข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าเลือกทางเดินของตัวเองได้แล้ว
หากแต่ทว่า เมื่อได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดไปแล้วข้าพเจ้ากลับรู้สึกว่ามีตัวตนลึกๆ ข้างในร่ำร้องว่าต้องการไปอีกทางนึง
มันเป็นเสียงแว่วๆ ที่คล้ายว่ากำลังทำให้ข้าพเจ้าไขว้เขว
และข้าพเจ้ากำลังหวั่นไหว .. .. . . .
ข้าพเจ้าเป็นคนชอบวาดภาพ หากแต่ภาพที่วาดมักจะเป็นภาพที่ออกมาจากจินตนาการ และส่วนใหญ่จะเป็นภาพคนผู้หญิง
ข้าพเจ้าไม่สามารถรูปอื่นได้ดี ได้เท่ารูปเพศหญิง แต่ไม่ใช่รูปทางด้านการออกแบบเสื้อผ้า แต่เป็นไปทางจินตภาพที่เกิดจากการนึกออกมามากกว่า และออกมาในด้านอารมณ์ความรู้สึก
ข้าพเจ้าจำได้ว่า ตั้งแต่จำความได้ข้าพเจ้าก็วาดรูปผู้หญิงมาตลอด ไม่เคยวาดอย่างอื่นเลย แต่นั่นก็เป็นจุดที่ทำให้ข้าพเจ้าวาดสิ่งอื่นๆได้ตามมา
แต่มันก็ไม่ดีเท่ารูปผู้หญิงที่ข้าพเจ้าวาด
ข้าพเจ้าแรเงาให้แสงไม่เป็น และวาดภาพเหมือนไม่ได้
คล้ายกับมีทิฎฐิในใจตัวเองอยู่ว่า ภาพเหมือนเป็นการปิดกั้นจินตการตัวเอง
ข้าพเจ้าพยายามลบความคิดนี้แล้วหัดวาดภาพเหมือน หัดแรเงา แต่มือข้าพเจ้าก็ไม่ยอมไป มันมักจะวกกลับมาวาดใบหน้าอันเรียวยาว ดวงตา หู จมูกปากของผู้หญิงอีกเช่นเคย และข้าพเจ้าก็รู้สึกมีความสุขกับความคิดของตัวเองที่วาดออกมา
และจุดเริ่มต้นของความสับสนคือ ข้าพเจ้าเลือกที่จะเข้าสถาปัตย์ ด้วยเพราะเหตุผลที่ข้าพเจ้าคิดว่า มันเป็นสาขาที่ลงตัวกับข้าพเจ้ามากที่สุดแล้ว ใช้ทั้งศาสตร์ทั้งศิลป์ ที่ข้าพเจ้าเรียนสะสมมาพอควร
แต่ปัญหาอยู่ตรงที่ข้าพเจ้ายังไม่สามารถลบข้อจำกัดของตัวเองเรื่องการสเก็ตภาพไม่ได้ ทั้งๆที่มันเป็นพื้นฐานที่ข้าพเจ้าควรมี
อาจารย์ให้ข้าพเจ้าเขียนอาชีพที่ต้องการจะเป็นในอนาคต ๔ อันดับ อันดับ ๔ ข้าพเจ้าบอกว่าข้าพเจ้าต้องการเป็นนักเขียน
เพราะข้าพเจ้ารักที่จะอ่านและชอบที่จะเขียน
เพื่อนข้าพเจ้าจึงถามว่า ทำไมข้าพเจ้าไม่เอาข้อนี้ขึ้นเป็นอันดับแรก เพราะมันเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าชอบและรัก
ข้าพเจ้าอึ้งไปเมื่อเจอคำถามนี้ ทั้งๆที่ข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าหาทางให้ตัวเองได้แล้ว
แต่สุดท้ายคล้ายตัวเองกำลังทรยศกับตัวเองอยู่
คุณรู้จักความหวังของพ่อแม่มั้ย
คนที่ต้องการให้ลูกโตไปอย่างมั่นคง หากเพียงแต่ทว่าเราเกิดมาในยุคที่ต่างกัน
สำหรับบุพการียังมีท่าทีอยากให้ลูกรับราชการ
และเค้าจะคิดอย่างไรหากลูกจะออกไปเรียนวารสารศาสตร์หรือสื่อสารมวลชน ในเมื่อเค้าเข้าใจว่าตลาดของอาชีพด้านนี้ยังไม่มั่นคงดี
และแม้ว่าเขาจะไม่เอ่ยคำพูดค้านใดๆที่ข้าพเจ้าเลือกจะไปสถาปัตย์
แต่สายตาของเค้า ข้าพเจ้ารับรู้ดีว่าพูดว่าเช่นไร
มันไม่ดูปลาบปลื้มเช่นข้าพเจ้าบอกว่าหมอฟัน หรือเภสัชกร
แต่ถ้าถามว่าข้าพเจ้าข้าพเจ้าอยากเรียนอะไร ?
ข้าพเจ้าขอตอบว่าสถาปัตย์ ด้วยเหตุผลส่วนตัวว่า
สถาปนิกเป็นนักเขียนได้ แต่นักเขียนเป็นสถาปนิกโดยตรงไม่ได้
เพียงแต่ข้าพเจ้าไม่มั่นใจ ว่าหากข้าพเจ้าเลือกไปแล้ว ข้าพเจ้าจะสามารถเรียนไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่
เพราะข้าพเจ้าไม่อยากเห็นเหตุการณ์ซ้ำรอยกับอดีตบางอย่างที่เกิดขึ้นในครอบครัว
ข้าพเจ้าจะทำเช่นไรดี.. ... . . ..... .. ?
"
คล้ายเปิดมาตรีโอสคาหลายชั้น
แต่ยังไม่ถึงตัวในสุด
ยิ่งเปิด ยิ่งพบ
แต่ทว่า....ไม่รู้จุดสิ้นสุดของตัวตนภายใน
"
คล้ายเปิดมาตรีโอสคาหลายชั้น
แต่ยังไม่ถึงตัวในสุด
ยิ่งเปิด ยิ่งพบ
แต่ทว่า....ไม่รู้จุดสิ้นสุดของตัวตนภายใน
"
ชอบเฮดบลอกจัง
เมื่อเลือกแล้วก้อต้องทำให้ดีที่สุด..
#1 By เด็กหญิง อมยิ้ม☂ on 2007-06-03 16:02