บันทึกรักสุดท้าย หน้าแรก
posted on 01 Jun 2007 22:46 by asuji7832 in I-think
คุณถามผมว่าทำไมเดี๋ยวนี้ผมเดินช้ากว่าคุณ คุณรู้มั้ยว่าเมื่อหลายเดือนก่อนผมคิดจะทำอะไรบางอย่างให้แก่คุณ
ทุกครั้งที่ผมยืนคู่กับคุณ ผมจะคอยให้คุณเดินนำหน้าไปก่อนสักหน่อย ถ้าคุณหันมาคุณจะเห็นว่า ผมก้มลงกำดินที่อยู่ใต้เท้าของเราสองคนเมื่อตะกี้นี้ ใส่ซองพลาสติกเล็กๆ แล้วหย่อนใส่กระเป๋าเสื้อลงไป
เมื่อกลับถึงบ้านผมก็บรรจงกรอกใส่ขวดเล็กๆและเขียนว่ามันมาจากไหน ที่ใด และเราไปทำอะไรกันที่นั่น
ผมเก็บความทรงจำของเราใส่ขวดไว้ คุณจะรับมันหรือเปล่า?
ผมหวังที่จะเห็นรอยยิ้มของคุณ เมื่อได้พบสิ่งที่ผมจะมอบให้คุณในวันที่ผมสัญญากับตัวเองว่า ผมจะไม่ลืมมันอีกแล้ว
วันนี้เมื่อปีก่อน คุณจำได้ไหม คุณงอนผมไม่ยอมคุย ไม่ยอมพูดจา สุดท้ายผมก็ได้รู้ว่าผมลืมวันเกิดคุณไปอย่างไม่น่าเชื่อ ตั้งแต่วันนั้น
ผมก็สัญญากับตัวเองว่าผมจะจำมันไปตลอดชีวิต
ก่อนจะถึงวันนี้เมื่อเจ็ดเดือนก่อน คุณมอบสมุดบันทึกให้กับผมทั้งที่คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนไม่ค่อยได้เขียนอะไรกับเค้ามากนัก
คุณจะรู้บ้างมั้ย ในตอนนั้นผมดีใจมากแค่ไหนที่คุณจำวันเกิดของผมได้ ตั้งแต่นั้นมาผมก็เฝ้ารอคอยวันเกิดของคุณ ผมเข้า-ออก
ร้านรวงต่างๆเพื่อหาของขวัญให้คุณ แต่ก็ไม่มีชิ้นใดที่ผมคิดว่าจะควรค่าแก่คุณ ผมอยากเห็นรอยยิ้มประหลาดใจของคุณ
ผมอยากเห็นรอยยิ้มที่ตื้นตันของคุณ ผมอยากเป็นคนที่คอยเป่าเทียนกับคุณตลอดไปชั่วชีวิต คุณรู้บ้างมั้ย?
ผมอยากรู้ ว่าคุณจะประหลาดใจสักเท่าไหร่ เมื่อเห็นคนขี้ลืมอย่างผม จดจำวันเกิดของคุณได้และไม่ลืมมันอีกต่อไป
ทุกครั้งที่ผมยืนคู่กับคุณ ผมจะคอยให้คุณเดินนำหน้าไปก่อนสักหน่อย ถ้าคุณหันมาคุณจะเห็นว่า ผมก้มลงกำดินที่อยู่ใต้เท้าของเราสองคนเมื่อตะกี้นี้ ใส่ซองพลาสติกเล็กๆ แล้วหย่อนใส่กระเป๋าเสื้อลงไป
เมื่อกลับถึงบ้านผมก็บรรจงกรอกใส่ขวดเล็กๆและเขียนว่ามันมาจากไหน ที่ใด และเราไปทำอะไรกันที่นั่น
ผมเก็บความทรงจำของเราใส่ขวดไว้ คุณจะรับมันหรือเปล่า?
ผมหวังที่จะเห็นรอยยิ้มของคุณ เมื่อได้พบสิ่งที่ผมจะมอบให้คุณในวันที่ผมสัญญากับตัวเองว่า ผมจะไม่ลืมมันอีกแล้ว
วันนี้เมื่อปีก่อน คุณจำได้ไหม คุณงอนผมไม่ยอมคุย ไม่ยอมพูดจา สุดท้ายผมก็ได้รู้ว่าผมลืมวันเกิดคุณไปอย่างไม่น่าเชื่อ ตั้งแต่วันนั้น
ผมก็สัญญากับตัวเองว่าผมจะจำมันไปตลอดชีวิต
ก่อนจะถึงวันนี้เมื่อเจ็ดเดือนก่อน คุณมอบสมุดบันทึกให้กับผมทั้งที่คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนไม่ค่อยได้เขียนอะไรกับเค้ามากนัก
คุณจะรู้บ้างมั้ย ในตอนนั้นผมดีใจมากแค่ไหนที่คุณจำวันเกิดของผมได้ ตั้งแต่นั้นมาผมก็เฝ้ารอคอยวันเกิดของคุณ ผมเข้า-ออก
ร้านรวงต่างๆเพื่อหาของขวัญให้คุณ แต่ก็ไม่มีชิ้นใดที่ผมคิดว่าจะควรค่าแก่คุณ ผมอยากเห็นรอยยิ้มประหลาดใจของคุณ
ผมอยากเห็นรอยยิ้มที่ตื้นตันของคุณ ผมอยากเป็นคนที่คอยเป่าเทียนกับคุณตลอดไปชั่วชีวิต คุณรู้บ้างมั้ย?
ผมอยากรู้ ว่าคุณจะประหลาดใจสักเท่าไหร่ เมื่อเห็นคนขี้ลืมอย่างผม จดจำวันเกิดของคุณได้และไม่ลืมมันอีกต่อไป
................................................
มีกล่องของขวัญผูกโบว์วางไว้อยู่หน้าบ้านของฉัน เมื่อเปิดกล่องออกฉันจำปกสมุดบันทึกเล่มนี้ได้เป็นอย่างดี มีขวดแก้วเล็กๆหลายใบวางเรียงกันอยู่ในกล่องนับร้อยขวด ฉันหยิบขวดบนสุดขึ้นมา มันบรรจุทรายสีขุ่นมีกระดาษเล็กๆเขียนไว้ข้างขวด "บางแสน 22 เม.ย.2550"
เขาเก็บรายละเอียดที่ฉันไม่เคยก้มลงไปมองไว้ในขวดร้อยกว่าใบ เมื่อใดที่ฉันหยิบขวดดิน หิน ทรายต่างๆขึ้นมา ภาพความทรงจำต่างๆก็ไหลเทมาดั่งธาราที่พาตัวเองมาจากเบื้องสูง
หินกรวดเล็กๆในขวดจุกสีส้มเขียนไว้ว่า"จตุจักร 13 ม.ค.2550" ฉันจำได้ดีว่านั่นเป็นที่ที่ฉันไปซื้อลูกหมากับคุณ
"ราดหน้ารสเด็ด ตลาดท่าน้ำ 8 ก.พ.2550"
"สวนรถไฟ 15ธ.ค.2549"
"ป้ายรถเมลล์หน้าซอย 13 ก.พ.2550"
"ตลาดอัมพวา 25 มี.ค. 2550"
"ดรีมเวิลด์ 9 ม.ค. 2550"
"..........."
"ฯลฯ"
ภาพขวดนับร้อยกว่าใบเรียงรายอยู่ตรงหน้าฉัน
เขาเก็บความทรงจำของฉันที่เคยหล่นหายไป
ฉันมองอดีตที่อยู่ตรงหน้าด้วยความพร่ามัว
เขาเก็บรายละเอียดที่ฉันไม่เคยก้มลงไปมองไว้ในขวดร้อยกว่าใบ เมื่อใดที่ฉันหยิบขวดดิน หิน ทรายต่างๆขึ้นมา ภาพความทรงจำต่างๆก็ไหลเทมาดั่งธาราที่พาตัวเองมาจากเบื้องสูง
หินกรวดเล็กๆในขวดจุกสีส้มเขียนไว้ว่า"จตุจักร 13 ม.ค.2550" ฉันจำได้ดีว่านั่นเป็นที่ที่ฉันไปซื้อลูกหมากับคุณ
"ราดหน้ารสเด็ด ตลาดท่าน้ำ 8 ก.พ.2550"
"สวนรถไฟ 15ธ.ค.2549"
"ป้ายรถเมลล์หน้าซอย 13 ก.พ.2550"
"ตลาดอัมพวา 25 มี.ค. 2550"
"ดรีมเวิลด์ 9 ม.ค. 2550"
"..........."
"ฯลฯ"
ภาพขวดนับร้อยกว่าใบเรียงรายอยู่ตรงหน้าฉัน
เขาเก็บความทรงจำของฉันที่เคยหล่นหายไป
ฉันมองอดีตที่อยู่ตรงหน้าด้วยความพร่ามัว
....................................................
คุณเคยบอกผมว่าผมเป็นคนไม่โรแมนติก แต่ผมคิดว่านี่แหละจะเป็นสิ่งที่โรแมนติกที่ผมจะให้คุณได้ ผมเคยบอกคุณหรือเปล่า
ว่าผมชอบคำโปรยที่หน้าแรกของสมุดบันทึกที่คุณเขียนเตือนใจมาให้ผม คุณบอกกับผมว่า
ว่าผมชอบคำโปรยที่หน้าแรกของสมุดบันทึกที่คุณเขียนเตือนใจมาให้ผม คุณบอกกับผมว่า
"
***1 วินาที ที่เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย กลับเกิดปรากฎการณ์อะไรอีกหลายอย่าง ที่เรารู้แต่ไม่คิดจะรับรู้
เวลา10-1 วินาที คือเวลาที่เรากระพริบตา
เวลา10-6 วินาที คือช่วงที่อนุ-อนุภาค มิวออน1 ตัว
เวลา 10 -23 วินาที โฟรตอนวิ่งข้ามนิวเคลียสอะตอม
"
และผมก็หยิบสมุดบันทึกเล่มนี้ช้าไป ผมรอเวลาจนต้องเสียคุณไป ทั้งที่คุณเองก็บอกกับผมอยู่ลึกๆแต่ผมกลับไม่เคยรู้เลย ถ้าไม่เรียกว่าผมโง่ ก็ไม่รู้จะว่าผมไว้อย่างไร
วันนี้ผมก็ไม่ได้นั่งเป่าเทียนกับคุณอย่างที่ผมตั้งใจมาเกือบหนึ่งปี
ไม่ได้เห็รอยยิ้มของคุณเมื่อได้ของขวัญจากมือของผม ทุกอย่างผิดคาดจากที่ฝัน
วันนี้ผมก็คงทำได้เพียงพรรณนาถึงที่มากล่องของขวัญที่อยู่ตรงหน้าคุณ ผ่านสมุดบันทึกที่คุณให้ผมมานาน และผมก็เพิ่งได้ใช้มัน
เขียนเรื่องราวต่างๆหาคุณ
จงรู้ไว้ว่าผมจะไม่เกลียด ไม่โกรธคุณ แต่ผมจะพยายามไม่รักคุณมากกว่าเดิม
คุณเคยถามผมว่าทำไมเดี๋ยวนี้ผมเดินช้าจัง คุณคงรู้สาเหตุหมดแล้ว แต่ที่ผมจะบอกกับคุณเพิ่ม ผมเพิ่งรู้ว่าผมเดินตามคุณช้าไปหลายก้าว
ผมตามคุณไม่ทัน ถ้าทัน เราคงเดินคู่กันจนถึงวันนี้
ไม่ใช่เดียวดายแบบนี้
1 มิถุนายน 2550
จากคนที่รักคุณเสมอมา
ี
***1 วินาที ที่เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย กลับเกิดปรากฎการณ์อะไรอีกหลายอย่าง ที่เรารู้แต่ไม่คิดจะรับรู้
เวลา10-1 วินาที คือเวลาที่เรากระพริบตา
เวลา10-6 วินาที คือช่วงที่อนุ-อนุภาค มิวออน1 ตัว
เวลา 10 -23 วินาที โฟรตอนวิ่งข้ามนิวเคลียสอะตอม
"
และผมก็หยิบสมุดบันทึกเล่มนี้ช้าไป ผมรอเวลาจนต้องเสียคุณไป ทั้งที่คุณเองก็บอกกับผมอยู่ลึกๆแต่ผมกลับไม่เคยรู้เลย ถ้าไม่เรียกว่าผมโง่ ก็ไม่รู้จะว่าผมไว้อย่างไร
วันนี้ผมก็ไม่ได้นั่งเป่าเทียนกับคุณอย่างที่ผมตั้งใจมาเกือบหนึ่งปี
ไม่ได้เห็รอยยิ้มของคุณเมื่อได้ของขวัญจากมือของผม ทุกอย่างผิดคาดจากที่ฝัน
วันนี้ผมก็คงทำได้เพียงพรรณนาถึงที่มากล่องของขวัญที่อยู่ตรงหน้าคุณ ผ่านสมุดบันทึกที่คุณให้ผมมานาน และผมก็เพิ่งได้ใช้มัน
เขียนเรื่องราวต่างๆหาคุณ
จงรู้ไว้ว่าผมจะไม่เกลียด ไม่โกรธคุณ แต่ผมจะพยายามไม่รักคุณมากกว่าเดิม
คุณเคยถามผมว่าทำไมเดี๋ยวนี้ผมเดินช้าจัง คุณคงรู้สาเหตุหมดแล้ว แต่ที่ผมจะบอกกับคุณเพิ่ม ผมเพิ่งรู้ว่าผมเดินตามคุณช้าไปหลายก้าว
ผมตามคุณไม่ทัน ถ้าทัน เราคงเดินคู่กันจนถึงวันนี้
ไม่ใช่เดียวดายแบบนี้
1 มิถุนายน 2550
จากคนที่รักคุณเสมอมา
ี
............................................
หากคุณมองเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งคุณจะเห็นผู้ชายคนหนึ่ง มองเทียนบนเค้กด้วยสายตาแดงกร่ำ เขาร้องเพลง"Happy Birth day to you"จบไปหลายรอบ เขาหวังว่าเธอคงได้ยินเสียงเพลงของเขา
ส่วนเธอนั่งมองขวดแก้วหลายขวดที่กองกระจายอยู่ตรงหน้า
นี่เป็นของขวัญที่ทำให้เธอไม่เคยคิดว่าจะได้มาก่อน และยิ่งรู้สึกเหมือนมีอะไรวิ่งแล่นมาที่ลำคอเมื่ออ่านสมุดบันทึกเล่มนั้นจบ
เธอจ้องมองกล่องของขวัญด้วยสายตาแดงกร่ำ
เธอไม่เคยรู้สึกรักเขามากเท่านี้เลย เธอรู้แล้วว่าหลายเดือนที่ผ่านมาอะไรหายไปจากชีวิตเธอ
***วินทร์ เลียววาริณ จาก รอยเท้าเล็กๆของเราเอง
ส่วนเธอนั่งมองขวดแก้วหลายขวดที่กองกระจายอยู่ตรงหน้า
นี่เป็นของขวัญที่ทำให้เธอไม่เคยคิดว่าจะได้มาก่อน และยิ่งรู้สึกเหมือนมีอะไรวิ่งแล่นมาที่ลำคอเมื่ออ่านสมุดบันทึกเล่มนั้นจบ
เธอจ้องมองกล่องของขวัญด้วยสายตาแดงกร่ำ
เธอไม่เคยรู้สึกรักเขามากเท่านี้เลย เธอรู้แล้วว่าหลายเดือนที่ผ่านมาอะไรหายไปจากชีวิตเธอ
***วินทร์ เลียววาริณ จาก รอยเท้าเล็กๆของเราเอง
เก็บดินลงขวดนี่ออกจะเกินไปหน่อย
แต่ก้อโรแมนติกดีนะ
#1 By เด็กหญิง อมยิ้ม☂ on 2007-06-02 09:15