In the dark night.

posted on 31 May 2007 22:59 by asuji7832 in I-think

ข้าพเจ้าเป็นคนที่หลงไหลในการหลับไหล ชอบที่จะนอนนิ่งๆและหลับตาลงไป จมดิ่งอยู่กับความืดบ้างกับเรื่องราวที่วิ่งเข้ามาบ้าง
แต่ข้าพเจ้าก็รู้สึกว่าการนอนเป็นกิจกรรมที่ข้าพเจ้าชอบมากที่สุดรองจากการอ่าน
เพราะข้าพเจ้าเองก็ชอบที่จะนอนและอ่านไปพร้อมๆกัน
และทุกครั้งการนอนมักจะเอาชนะการอ่านอยู่เสมอๆและบ่อยครั้งไป

วันนี้ฝนตกตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ ไฟดับอีกตามเคย ข้าพเจ้าขับรถฝ่าฝน(ที่เทลงมาราวกับกลัวว่าโลกนี้จะขาดน้ำหรืออย่างไร)ด้วยรถกระบะคันเดียวในบ้าน หิ่งห้อยดับแสงซ่อนตัวอยู่ที่ใดไม่รู้รู้เพียงแต่ว่า สองข้างทางพร่ามัวไปด้วยไอฝนและทางข้างหน้าก็มัวซัวไปด้วยน้ำที่ไหลลงมาที่หน้ากระจก ที่ปัดน้ำฝนถูกเรียกใช้งานอย่างไม่ได้หยุดได้หย่อน มันแกว่งไปมาราวกับว่าถ้าหยุดไปเสียหนึ่งนาทีมันอาจจะแกว่งไม่ได้อีกเลย

เมื่อถึงบ้านในสภาพค่อนข้างอับชื้น ที่บ้านจึงพากันจุดเทียนเพื่อให้แสงสว่างแทนหลอดฟลูออเรสเซ้นต์ที่กลายเป็นง่อยไปเมื่อขาดกระแสไฟเข้ามา ข้าพเจ้านอนอยู่นิ่งๆเพราะเหนียวตัวและร้อนเกินจนไม่อยากจะทำอะไร วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่นั่งกินข้าวภายใต้แสงเทียน
ไม่ได้โรแมนติก และไม่ต้องการจะโรแมนติก หากแต่ว่ามันจำเป็น
ในความมืดมน แสงสว่างเพียงน้อยนิดกับสำคัญกับเราได้เพียงนี้เชียวหรือ?
ข้าพเจ้านั่งมองแสงเทียนพร้อมกับถามตัวเองอยู่ในใจว่า ถ้าหากต้องอยู่ในบ้านที่ไม่มีไฟฟ้าจะเป็นเช่นใด
สำหรับคำตอบที่ได้คือ "อยู่ได้ แต่ไม่นาน"

มองออกไปนอกหน้าต่างบนบ้าน บ้านที่อยู่ใกล้ๆกันก็มืด เงียบสงัดราวกับว่าไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ ท้องฟ้าอุ้มฉ่ำไปด้วยเมฆฝนที่ทำท่าจะตกลงมาอีกครั้ง ผืนดาวกับดวงจันทร์โดนความมืดดำของเมฆฝนกลบทับจนไม่สามารถเห็นได้เหมือนกับคืนปกติก่อนๆที่ผ่านมา
ราวกับว่าตัวเองยืนมองเมืองที่ร้างที่ไหนสักแห่ง ข้าพเจ้าไม่เคยรู้สึกกลัวความมืดเท่าวันนี้มาก่อนทั้งๆที่ผ่านมาความมืดเป็นช่วงเวลาที่ข้าพเจ้ารักมากที่สุด

คืนนี้เป็นวันเพ็ญสิบห้าค่ำ ข้าพเจ้าสมควรที่จะได้ยลโฉมพระจันทร์เต็มดวงกับฟ้ากระจ่างที่แต้มไปด้วยดารา
หากทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นไป ข้าพเจ้าเห็นแต่ความมืดที่ฉ่ำไปด้วยน้ำ
ราวกับว่าข้าพเจ้ากำลังจ้องหน้าสตรีนางหนึ่ง....ที่กำลังโศกเศร้าตลอดกาล

"
ราตรีย่างก้าว คลืบคลาน กลืนตะวัน
จันทราส่อง นภากระจ่าง ดาราแพร้ว
หากแต่เมื่อแว่วเสียงสะอื้น "ครืน ครืน" ของใครคนหนึ่งแว่วมา
น้ำตาเธอหลั่งก็รินดั่งขาดใจ เทลงมายังโลกหนึ่ง
....
....
เสียงลมหายใจเธอสะอื้นไม่ขาด
ลมหายใจเธอพัดมาราวพายุใหญ่
จันทรา ดารา เฝ้ามองความเศร้าของเธออยู่เบื้องหลัง
รอวันที่น้ำตาเธอเหือดหาย
วันนั้นฟ้าคงกระจ่างคู่จันทร์ และเธอนั้นคงส่งยิ้มหวานให้ดวงดารา
....
..
.