วันนี้ตอนเย็นไฟดับประมาณครึ่งชั่วโมง ข้าพเจ้าเลยออกมานั่งหน้าร้านรับลมกรรโชกแรงเล่น(เพราะฝนตั้งเค้ามาไกลๆ) แต่หากทว่าไปสะดุดตากับผีเสื้อที่ยังบินเลียดพื้นอยู่ตรงคอนกรีตหน้าร้าน เพียงวูบนั้นข้าพเจ้ารู้สึกว่าสวยงามแต่ในอีกอารมณ์ที่ตีกลับขึ้นมาคือความสงสารในความบอบบางของมัน

หลายครั้งที่ข้าพเจ้าออกไปค่ายตามป่า ผีเสื้อที่อยู่ตามริมลำธารหลายตัวนิ่งอยู่อย่างสงบคล้ายดอกไม้ดิน แต่เพียงดอกไม่ดินนี้จะไหวตัวโบยบินไปพร้อมกัน เมื่อรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของผู้มาเยือนหรือผู้บุกรุกที่ตั้งใจและรู้เท่าไม่ถึงการณ์

น่ารัก สวยงาม - - - ธรรมชาติสร้างสรรค์ให้เราพบได้เสมอ เพียงแต่เรามักจะมองข้ามหรือไม่ก็ไม่เคยคิดจะรับรู้ความสวยงามของมัน เพราะเราต่างก็คิดแต่จะตักตวงจากธรรมชาติลูกเดียว

- ลมคงแรงเกินไป วันนี้ผีเสื้อถึงต้องบินเลียดดิน -

....

....

หากเพียงคืนนี้ที่ข้าพเจ้ากำลังขี่มอไซค์คันเก่ากลับบ้าน ข้าพเจ้ากลับได้เห็นสิ่งที่ข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าได้ลืมและไม่เจอมันมานานแสนนาน

แสงระยิบระยับจากแมลงตัวน้อย ราวกับได้เจอเหล่าพวกภูติตัวน้อยลอยละล่องอยู่ในป่าข้างทาง ข้าพเจ้าพบ"หิ่งห้อย" เพื่อนร่วมทางใต้แสงจันทร์ในคืนนี้ สวยงาม พราวตา จนอยากจะดับเครื่องและลงไปเดิน

ลงไปเดินเหมือนกับวันก่อนที่ข้าพเจ้าลองเดินจากบ้านไปร้านดู เพราะอยากจะรู้ว่าข้าพเจ้าจะเดินไปได้สักแค่ไหน และอยากจะรู้ว่าระหว่างระยะทางประมาณสองกิโลเมตรกว่าๆ ข้าพเจ้าจะได้อะไร

หิ่งห้อยทั้งหลายทำให้ข้าพเจ้านึกถึงฉากพระ-นาง ในหนังเกาหลีเรื่อง เดอะคลาสสิค

หิ่งห้อยเนื้อจริงที่นี่ สวยงามและน่าประทับใจกว่าหิ่งห้อย 3G ในหนังเรื่องนั้นเสียอีก หวังว่าหิ่งห้อยเนื้อจริงที่นี่จะยังคงอยู่ต่อไป อย่าให้ต้องมานั่งทำ 3G กันในโลกแห่งความจริงเลย วันนี้ข้าพเจ้าอธิษฐานกับจันทร์เช่นนั้น

การเดินเท้าจากบ้านไปร้านของข้าพเจ้าเมื่อวันก่อนก็ยังคงไม่สำเร็จเพราะเจอกับคนรู้จักที่มีน้ำใจคะยั้นคะยอให้ นั่งรถไปด้วยกัน (ทั้งๆที่อีกประมาณ800เมตรข้างหน้ามันก็ใกล้จะถึงแล้วด้วยซ้ำ) ข้าพเจ้าเองก็เกรงใจเลยซ้อนท้ายไปเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจกัน

ระหว่างเดิน ข้าพเจ้านึกถึง ดร.ประมวล เพ็งจันทร์ ที่เดินเท้าจากเชียงใหม่ไปสมุย โดยไม่ใช้เงินสักบาท ระหว่างเดินไปคนเดียวเงียบๆ ข้าพเจ้ารู้แล้วว่าอาจารย์กำลังพูดอะไรกับตัวเอง ข้าพเจ้ารู้แล้วว่าเวลาเราเดินสมองและใจของเราก็เดินไปด้วยกัน ระยะทางเพียงสองกิโลเมตรนั้นให้คำตอบบางอย่างกับข้าพเจ้าและนี่ก็เป็นประสบการณ์อย่างหนึ่งของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้ารู้สึกว่าข้าพเจ้ามีความสุขเมื่อเวลาได้เดิน และคิดอะไรไปเงียบๆคนเดียว

คงไม่แปลกใจหากคนที่ขี่รถสวนข้าพเจ้าไปจะเห็นข้าพเจ้าเดินยิ้มเหมือนคนบ้า

แต่ข้าพเจ้าจะแคร์ทำไม เมื่อที่เห็นนั้นคือตัวข้าพเจ้าเอง

.....

.....

แม้ว่าการตั้งเป้าหมายของข้าพเจ้าจะจบลงด้วยความไม่สำเร็จ.....

.....แต่อย่างน้อยข้าพเจ้าก็ถึงจุดหมายปลายทางเหมือนกัน....