"ที่เล็กๆ"

ฉันวางกุหลาบพลาสติกลงในมือของ "ลม" ผู้หญิงที่เคยมีหน้าตาสดใส อ่อนโยนและสดสวย แต่ทว่าบัดนี้ เธอกลับซุบผอมและหม่นหมองจนเหมือนกับสายลมในฤดูใบไม้ร่วงที่แห้งแล้ง

"ดิน ที่ดินถามเราว่า เมื่อออกไปข้างนอก ดินจะสามารถมองท้องฟ้าในตอนกลางวันได้อย่างเต็มตาหรือเปล่า? "
"แล้วได้มั้ยล่ะน้ำ น้ำมองได้เต็มตาหรือเปล่า"
....
....
....
"ในวันที่แดดจ้า เรามองฟ้าไม่ได้เต็มตาหรอกน้ำ .....แต่ก็ใช่ว่าเราจะเงยหน้าสู้ไม่ได้นี่"
"แล้วดิน ยังจะเจอสองคนนั้นได้มั้ย?"
"ไม่ได้หรอกน้ำ ....... ฟ้าข้างนอกยังแดดจ้าเกินไป ดินคงสู้เงยหน้ามองไม่ไหว" ดินหยิบกล่องใบเล็กๆ ขึ้นมาวางตรงหน้าฉัน
"เราเก็บทั้งสองคนไว้ในนี้และเราจะคอยเฝ้ามองพวกเค้า ในมุมนี้"

ความเงียบพัดเข้ามาท่ามกลางสายตาที่ประสานกันตรงกล่องที่อยู่ตรงหน้า
ฉันพยักหน้าในเชิงว่าเข้าใจ

บางครั้ง การรับรู้อย่างเต็มตาก็ทำร้ายเราเกินกว่าจะที่เราจะฝืนรับได้ เหมือนแดดจ้าในฟ้าสดของวันนี้ที่ฉันเองก็ไม่สามารถมองขึ้นได้อย่างเต็มที่....เราต่างรู้ดีว่า เราสามารถรับ "การรับรู้"ได้เพียงไหน
...
..
.
ดินเก็บกล่องใส่กระเป๋ากางเกง แล้วลุกเดินกลับเข้าไปข้างใน ส่วนฉันเองก็เดินผ่านประตูใหญ่ออกมาข้างนอก ลมกับไฟยืนอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามของถนน

ฉันหวังว่าในกล่องของดิน คงเก็บความทรงจำที่ดีไว้มากพอ

---

วันนี้อัพ สอง เรื่อง เข้าไปดูเรื่องที่แล้ว ตรงนี้น่ะ CLICK