เหตุการณ์ที่๑ ความรู้สึกตอนนั้นที่ฉันรู้สึกรักเธอเหลือเกิน

ความรัก มากมาย ล้นพ้น

ความรัก มากล้น มากเหลือ

ความรัก เกินไป ไม่เผื่อ

ความรัก เจ็บเหลือ มากเกิน

จุดพบ จุดเจอ จุดนั้น

จุดที่ เรายัง หมั่นหา

จุดที่ ที่เรา สบตา

จุดนั้น มากเกิน บรรยาย

มือเธอ อ่อนโยน โอนออบ

มือเธอ ส่งมอบ ความหมาย

มือเธอ สร้างโลก ต่างไป

มือเธอ ทำโลกใหม่ ไม่เหมือนเดิม

รอยยิ้ม พิมพ์ใจ เมื่อได้พบ

รอยยิ้ม เติมพลัง ให้วันใหม่

รอยยิ้ม เธอคือ กำลังใจ

รอยยิ้มใด ไม่ชื่นใจ เท่ายิ้มเธอ

วันนี้ วันดี วันสุข

วันนี้ หายจากทุกข์ สดใส

วันนี้ มีเธอ ข้างๆกาย

วันนี้ สุดสดใส กว่าที่เคย

สิ่งเดียว ที่มี เพียงหนึ่ง

สิ่งเดียว ที่มอบ ให้ได้

สิ่งเดียว นี้คือ หัวใจ

สิ่งเดียว มอบให้ เธอ

เหตุการณ์ที่ ๒ ผสานความแตกต่างให้ลงตัว เปรียบเสมือนกาแฟที่ขม แต่ก็คิดว่าหวาน

เวลา เดินผ่าน ไม่ช้า

เวลา ไม่เคย รอท่า

เวลา ทำให้ เวลา...

เวลา ทำฉัน อึดอัดใจ

เราต่างแสดงตัวตน

เราต่างอดทนไม่ไหว

เราต่างปรับตัวมากไป

เราต่างต้องใช้เวลา

ฉันเองก็ได้แต่ผิด

ฉันเองก็ได้แต่ง้อ

ฉันเองที่เป็นฝ่ายรอ

ฉันเองที่คอยปรับตัว

เธอเองไม่เหมือนวันนั้น

เธอเองไม่เคยยอมฉัน

เธอเองที่ไม่รับมัน

เธอเองไม่เคย...ยอมเปลี่ยนแปลง

แต่...เราต่างคนต่างคิด

แต่...เราต่างคนต่างฝัน

แต่...เราต่างประคองรักกัน

แต่...เราต่างหวังว่ามันเหมือนเดิม

เหตุการณ์ที่ ๓ กาแฟถ้วยเดิมไม่เหมือนเก่า และเราเริ่มปันใจไปจากถ้วยเดิม แต่ยังไม่เจอถ้วยใหม่

ยิ่งนานไป หัวใจเริ่มอ่อนล้า

ยิ่งนานไปหัวใจเริ่มโรยรา

ยิ่งนานไปหัวใจยิ่งเต้นช้า

ยิ่งนานไปหัวใจไม่คงเดิม

ความรู้สึกนึกรักหายไปไหน

ความรู้สึกว่ารักใหม่หายไปหมด

ความรู้สึกว่า ใช่ เหลือเท่ามด

ความรู้สึก ทั้งหมดเริ่มเปลี่ยแปลง

ตัวของฉันมีแต่ยอมมีแต่ปรับ

ตัวของเธอไม่ยอมรับปรับได้ไหม

ตัวของเราเริ่มร้างเริ่มห่างไกล

ตัวของใครอยู่ตรงหน้า ไม่คุ้นเลย

เราต่างหลบต่างหลีกไม่อยากพบ

เราต่างจาก ต่างจบเลยดีไหม

เราบอกเลิก บอกลาให้จบไป

เราคงได้จบกัน เลิกเสียที

เหตุการณ์ที่๔ ยังคงจมอยู่กับโลกใบเก่า มันช่างเหงา และหนาวเหลือเกิน

นั่งอยู่คนเดียว อ้างว้าง

นั่งอยู่คนเดียว ทรมาน

นั่งอยู่คนเดียว เหน็บหนาว

นั่งอยู่คนเดียวไม่มีใคร

คิดถึงวันเก่าๆ

คิดถึงคำว่า เรา ใช่ไหม

คิดถึงสายตาของใคร

คิดถึงเขาที่จบไป ไม่อาจลืม

แววตาคู่นั้น

แววตาที่เคยมองแต่ฉัน

แววตาที่เคยพูดว่ารักกัน

แววตานั้นตอนนี้...กำลังมองใคร

ทำใจยอมรับทุกอย่าง

ทำใจเพื่อเดินทางใหม่

ทำใจลืมเศร้าให้ได้

ทำใจ เพื่อตัวฉันเอง

เหตุการณ์ที่๕ ออกสู่โลกใบใหม่ที่ต้องเดินเพียงลำพัง

ออกเดินด้วยความคิดใหม่

ออกเดินด้วยความตั้งใจ

ออกเดินด้วยใจเดียวดาย

ออกเดินด้วยเพียงตัวลำพัง

ลืมรักที่ร้าว...ลืมได้

ลืมวันเหล่านั้น...ลืมได้

ลืมคนๆเดียว...ทำใจ

ลืมเธอไม่ได้...จริงๆ

แม้วันนี้ฉัน หายเศร้า

แม้วันนี้ฉันออกจากโลกใบเก่า

แม้วันนี้ฉันจะเหงา

แต่ฉัน...ยังดีใจที่เราเคยเดินร่วมทางกัน

-----------------------------------------

ขอหากินกับของเก่ากับกลอนที่มีอายุสามปีเต็ม

ปล.แต่งตอนไปแข่งลินุกส์ตอนมอสี่..o_O