"ที่เล็กๆ"

ข้าพเจ้านั่งมองเด็กผู้หญิงที่แม่ของข้าพเจ้าเรียกมารับไอติม

"หนูกินไปเมื่อกี้นี้เอง" แต่มือก็เอื้อมมาหยิบไอติมที่มือแม่ข้าพเจ้า

กินเลอะเทอะ เปรอะเสื้อผ้า แต่เด็กน้อยคนนั้นก็ไม่สนยังคงกินต่อไปอย่างมีความสุข เพราะข้าพเจ้าเห็นแววตาของเธอมันบอกอย่างงั้น

ความสุขเล็กๆ ของคนตัวเล็กๆ ที่แผ่ออกมาในวงเล็กๆ

***************************

วันที่ข้าพเจ้าเลือกเรียนสายวิทย์ คือวันที่ข้าพเจ้าต้องเลือกสิ่งที่ตัวเองจะต้องแบกรับมาตลอดสามปี

เริ่มสามเดือนแรก สิ่งที่ข้าพเจ้าคิดว่าเหมาะกับตัวเองในครั้งแรก กับกลายเป็นยาขมที่ข้าพเจ้าพยายามยัดเยียดกลืนมันลงไป

ยิ่งเรียน ยิ่งไม่อร่อย

แต่มันท้าทาย เมื่อได้แก้โจทย์ปัญหายากๆ เมื่อนำสิ่งที่มีอยู่รอบตัวมาใส่ในสูตรเพื่อให้ได้คำตอบในสิ่งที่เป็นไป

วิทย์ - คณิตมีเพียงคำตอบเดียว ผิดคือจบ ซึ่งต่างจากศาสตร์ทางศิลป์ที่ไม่มีอะไรตายตัว

แต่มองในโลกปัจจุบัน อะไรกันที่ผลักดันให้โลกมายืนอยู่น่ะจุดนี้

ถ้าไม่ใช่วิวัฒนการของวิทย์และคณิต ข้าพเจ้าจะยังสามารถมานั่งอัพบลอคได้อย่างนี้หรือไม่

****************************

ไอร์สไตน์เป็นตัวอย่างของการใช้ชีวิตที่สมดุลไปด้วยกันระหว่่างศาสตร์และศิลป์

เรารู้ดีว่าความสุขอย่างหนึ่งของไอร์สไตน์คือการสีไวโอลิน

ในอีกด้านเขาคือนักวิทยาศาสตร์ด้านทฤษฏีที่ยิ่งใหญ่

แต่อีกด้านเขาคือชายธรรมดาที่มีความสุขเมื่อยามสีไวโอลิน

คนบางจำพวกรังเกียจเทคโนโลยี เพราะคิดว่าเทคโนโลยีเป็นสิ่งที่อำนวยความสะดวกเกินความจำเป็น

แต่คนอีกบางจำพวกก็เทิดทูนเทคโนโลยี ว่าเป็นสิ่งที่จะขับดันโลกนี้ให้มีความเจริญยิ่งๆขึ้นไป

แต่ก็มีอีกจำพวกหนึ่งที่รับรู้ทั้งสองด้านและพยายามควบคุมมันให้พอดีกับชีวิต

ในมือของคนๆหนึ่งมีเพลงติดตัวอยู่ในชิพเล็กๆเป็นพันๆเพลง

แต่เขาก็ยังวิทยุเอฟเอ็มจากเครื่องเล่นนั้น

เพราะอย่างน้อย การฟังเพลงพร้อมกับการปฏิสัมพันธ์กับดีเจ และสปอร์ตโฆษณามันทำให้เขารู้สึกว่า ยังเป็นสัตว์สังคมอยู่