"ที่เล็กๆ"

หากการเดินทางที่ผิดพลาดคือบทเรียน การลองจับรถครั้งแรกเพื่อไปยังที่ที่หนึ่งที่ยังไม่คุ้นเคยและยังไม่รู้จักย่อมเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้น และน่าหวาดหวั่นไปใหญ่เมื่อรู้ว่า รถที่ขึ้นมาไม่ได้พาไปยังจุดหมายที่ต้องการ แต่พาไปยังอีกที่หนึ่ง ที่เราไม่คุ้นเคยและไม่รู้จักยิ่งกว่า แต่การมีเพื่อร่วมทางอย่างน้อยก็ทำให้เราอุ่นใจ เพราะที่รู้ๆ ไม่ใช่ข้าพเจ้าคนเดียวที่หลงทาง

การจากบ้านมาอยู่ ณ ที่หนึ่งที่ต่างไปจากที่เคยเป็น การปรับตัวเป็นสิ่งที่จำเป็น การใช้ชีวิตที่ต้องพึ่งลำแข้งตัวเองก็เริ่มขึ้น อย่างน้อยเงินในกระเป๋าที่มีไม่มากนักมันพร้อมจะบินออกจากกระเป๋าอยู่เสมอ เสมทอนว่ามันอยากจะไปจากกระเป๋าของเราแทบขาดใจ สิ่งใดที่ต้องการก็ต้องระงับอาการที่อยากได้ไว้ ตอนนี้คิดอยู่อย่างเดียว เงิน เงิน เงิน

ยังดีที่ฟ้าที่นี่ยังพอมองเห็นพระจันทร์ พระจันทร์ที่นี่กับที่บ้านไม่ได้ต่างกันเลย เพียงแต่พระจันทร์ที่นี่ดูหม่นหมอง และไม่เด่นสง่าอย่างฟ้าที่บ้านที่เห็นดาวรายพร้อยเรียงรายข้างจันทร์

ฟ้าที่นี่ไม่ได้ต่างจากที่บ้าน ยังกว้าง ยังมีเมฆและนก เพียงแต่หมอกจากท่อไอเสีย และควันจากสถานที่ ยานพาหนะต่างๆ ลอยขึ้นไปเป็นละอองบางๆทำให้ท้องฟ้าดูไม่ค่อยสดใส แต่ที่รู้ๆ ฟ้าก็ยังกว้างอยู่เหมือนเดิม ไม่ได้แคบลงแต่อย่างใด

ฟ้า ตะวัน จันทรา ดารา ไม่เคยเปลี่ยน แต่มุมมองทำให้สิ่งที่เห็นต่างออกไปจากที่เป็นอยู่

บนดาดฟ้าและระเบียง มีกลิ่นไอของความโดดเดี่ยวอยู่ลึกๆ หญิงสาวนั่งอ่านหนังสืออยู่บนระเบียงที่อยู่เหนือขึ้นมาจากถนนที่มีแต่รถราจอแจ ผู้ชายหน้าตาออกทางอีสานยื่นหน้ามาจากชั้นดาดฟ้าเพื่อมองผู้คนที่เดินขวักไขว่อย่างไม่เป็นระเบียบ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ในจินตนาการของข้าพเจ้า หญิงสาวคนนั้นกำลังอยู่ในโลกส่วนตัวที่เราไม่รู้และชายคนนั้นเหมือนจะคิดถึงบ้าน

เหมือนข้าพเจ้าในตอนนี้ ที่คิดถึงบ้านไม่แพ้ใคร

เมืองใหญ่ไม่เคยโหดร้าย แต่ข้าพเจ้ายังไม่ชอบพอกับมันได้สนิทใจนัก อาจเป็นเพราะว่าข้าพเจ้ายังอ่านใจของเมืองนี้ไม่ออก ว่าเป็นคนแบบไหน มีอะไรซ่อนเร้นอยู่หรือเปล่า

ข้าพเจ้ายังต้องเรียนรู้จากเมืองนี้อีกเยอะ