ความเจ็บหรือความเดือดร้อนแห่งความรัก

posted on 20 Mar 2007 22:03 by asuji7832 in I-think

[๑]

เมื่อปิดเทอมก็เริ่มนึกถึงโรงเรียน เริ่มนึกถึงวิชาที่เรียนมาว่าเรียนอะไรไปบ้าง และชอบอะไรมากที่สุดและสุดท้ายก็นึกถึงวรรณคดีเรื่องหนึ่งที่เรียนผ่านหูผ่านตามา แต่ตอนนี้รู้สึกว่าน่าสนใจ เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะเจ้าของบลอคกำลังมีความรักมั้ง(ไม่ใช่สักหน่อย..ล้อเล่นฮ่ะ 55+)

มีใครจำบทกลอนนี้ได้บ้าง

ความรักเหมือนโรคา บันดาลตาให้มืดมน
ไม่ยินและไม่ยล อุปสรรคใดใด
ความรักเหมือนโคถึก กำลังคึกผิขังไว้
ก็โลดออกจากคอกไป บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง
ถึงหากจะผูกไว้ ก็ดึงไปด้วยกำลัง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง บ หวนคิดถึงเจ็บกาย

ใช่แล้ว..กลอนบทนี้เป็นส่วนหนึ่งของบทละครพูดคำฉันท์เรื่อง มัทนะพาธา ที่พวกเราหลายๆน่าจะได้ผ่านหูผ่านตา กันมาบ้างแล้ว ซึ่งเป็นบทประพันธ์ในสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว

มัทนะพาธา ตำนานแห่งดอกกุหลาบ

คำว่า"มัทนะพาธา"มาจากพจนานุกรมสันสกฤติที่แปลว่า ความเจ็บหรือความเดือดร้อนแห่งความรัก

[๒]

ความรักเหมือนโรคา บันดาลตาให้มืดมน
ไม่ยินและไม่ยล อุปสรรคใดใด

ความรักทำให้คนตาบอด และส่วนใหญ่คนทั้งหลายก็ยอมตาบอดเพราะความรักเสียด้วย
ยามรักกันแรกๆ แม้จะทำตัวทุเรศเพียงใดก็ยังรับได้
ยามรักกันแรกๆ แม้พูดจาหยาบคายเพียงใด ก็ยังยอมรับกันได้
ยามรักกันแรกๆ เธอจะเป็นเช่นใดฉันก็ยังรับได้
เพราะฉันรักเธอ
รักเธอเหลือเกิน
รัก จนไม่เห็นว่าสิ่งที่เธอทำมันจะมีจุดด้อยตรงไหน อย่างไร เพราะความรัก มันทำให้ฉันเห็นแต่สิ่งที่ดีงามของเธอ

[๓]

ความรักเหมือนโคถึก กำลังคึกผิขังไว้
ก็โลดออกจากคอกไป บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง
ถึงหากจะผูกไว้ ก็ดึงไปด้วยกำลัง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง บ หวนคิดถึงเจ็บกาย

ยามรักเรายอมทำทุกย่าง แม้ในสิ่งที่ทำคนอื่นจะมองว่าไร้สาระ เป็นสิ่งที่ไม่มีประโยชน์
แต่เราก็ยังดั้งด้นที่จะทำต่อไป
ก็เพราะเรามีความรัก
เพราะรัก
รัก
บางคน รัก ที่จะอยู่อย่างเงียบๆ แต่บางคนก็ รัก อย่างแสดงออก
บางคน รัก ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าไม่รัก
แต่ก็ยังดันทุรังเป็นฝ่ายให้ความรัก หวังว่าสักวันคงได้ความรัก
เพราะต้องการแสดงความรัก
ให้กับคนที่รัก
ด้วยไฟรัก
เพราะ
รัก

[๔]

ความเจ็บหรือความเดือดร้อนแห่งรัก

แม้ระหว่างทางการเรียนรู้และรักใครคนนึง ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่างฝ่ายต่างต้องคอยประคับประคอง
จึงไม่ใช่เรื่องง่าย ที่รัก ที่หวาน จะกลายเป็นรสขมที่ไม่น่าโสภา
......ไม่น้อยนักที่....
คำหวานในวันแรกๆ กลายเป็นคำสบถที่ด่าทอกันในวันต่อมา
คำว่าคิดถึง กลายเป็นคำว่าไม่ต้องมายุ่ง
คำว่ารักกลายเป็นคำว่าเลิก

สุดท้าย ฝ่ายที่ยังคงเหลือความรักอยู่มากกว่าก็ไม่พ้นที่จะต้องเจ็บกว่า
และอยู่ในความทุกข์ ที่ก่อจากความสุข
ความรักก็เหมือนดอกกุหลาบ
สวยงาม
แต่หนามก็แหลมพอ ที่จะทำให้เราบาดเจ็บได้
หนามอ่อนเล็กๆ เติบโตเป็น หนามแก่ที่อยู่ถัดไป
ปมเล็กๆที่เกิดในใจ
วันต่อไปอาจจะเป็นพายุ ที่พัดให้รักของใครบางคนต้องเตลิดกันไป
จึงไม่น่าแปลกใจ ว่าทำไม การรักใคร หรือมีความรัก
มันก็เป็นความสุขในคราบน้ำตาได้เช่นกัน

เพราะเมื่อมือไปเด็ดดมดอกอันหวานหอม
เราก็ต้องยอมรับกับหนามแหลมได้บ้าง

ส่วนบาดแผลนั้นจะปิดสนิทได้เมื่อไหร่นั้น

ก็ต้องใช้

....เวลา....