เรากับตันเป็นเพื่อนบ้านกัน
ตันมันบ้า ชอบร้องเพลงโลโซโดยมีกีต้าร์โปร่งรุ่นปู่เป็นเพื่อน
มันร้องทีไร เราต้องไปนั่งฟังทุกที
เพราะเราชอบไปให้กำลังใจมัน
โดยการมอบรองเท้าให้มัน…….โดยการปา
มันไม่เคยหยุดร้อง เหมือนกับฉันที่ไม่เคยหยุดปา
โด่…ไอ้ตันเอ๊ย!!

ใหม่เป็นผู้หญิงข้างบ้าน
ที่มีนิสัยเหมือนสายน้ำ
เปล่านิสัยมันไม่ได้ใสและเย็นหมือนสายน้ำ
แต่มันขึ้นๆลงๆ..ไม่ค่อยคงที่
มันชอบบอกว่าเราร้องเพลงห่วย
แต่มันก็มานั่งฟัง พร้อมเกิบคู่เดิมทุกที
โธ่…อยากฟังก็บอกมาเหอะ
ไม่ต้องมาทำเป็นปารองเท้าเป็นกำลังใจเราหรอก
ไอ้ใหม่เอ๊ย……

เปิดเรียนแล้ว
เพิ่งเข้ามหาลัยปี 1
เสือกติดคณะเดียวกับไอ้ตันมันอีก
สงสัยทำบุญ ทำกรรมร่วมกันมาแต่ชาติก่อน
ถึงได้มาหลอกมาหลอนถึงชาตินี้

สาวที่มหาลัยเพียบเลย
สวยๆทั้งนั้น
ไอ้ใหม่…ก็น่ารักดี …. วันนี้แม่แต่งซะเช้ง
แต่นิสัยไม่ยักกะเหมือนตัวแฮะ

วันนี้มาสายแค่ห้านาทีเอง
รุ่นพี่ทำโทษโดยการให้ปีนต้นลีลาวดีหน้าคณะ
พร้อมกับตะโกนว่า “จะไม่มาสายอีกแล้วคะ”
แต่ดีหน่อยโดนหลายคน
สงสารรุ่นพี่ปีสอง
ใส่กระโปรงสั๊น สั้น ปีนก็ลำบากต้องคอยหนีบขา
ปีนที คนข้างล่างหัวใจแทบวาย

มองไปที่ข้างล่าง
เห้นไอ้ลิงใหม่ปีนต้นไม้
ดีน่ะที่เป็นต้นลีลาวดี…กิ่งต่ำหน่อย
ถ้าเป็นมะขามล่ะน่าดู
เหอะ…เหอะ…..เหอะ…
ถ้ามันรู้ว่าเราเห็น
ได้อายหน้าแดงเป็นตูดลิงแน่
เหอะ…เหอะ…..เหอะ...

วันนี้รุ่นพี่มาชวนไปกินข้าว
เราก็ไป..เพราะไม่เห็นว่ามีอะไรเสียหาย
แถมไม่ต้องออกเงิน
รุ่นพี่ยังใจดี บอกว่าครั้งหน้าจะเลี้ยงหนัง
แบบนี้…เรียกว่าจีบได้ไหมล่ะ

นั่งกินโค้กตรงโต๊ะหมากรุก
เห็นไอ้ใหม่นั่งคุยกับคนแปลกหน้า
เลยทำไปเดินซื้อขนม
ที่แท้ไอ่รุ่นพี่วิทย์นี่เอง
หน้าตาหื่นชิบหาย
มันนั่งคุยกันหน้าตาระรื่นได้ไงว่ะ

รุ่นพี่ขอคบกับเราแบบแฟน
เราก็…..ชอบเขาอยู่ไม่น้อย
เขา….ก็ดูดี
ไม่มากเรื่อง
สะอาด
ไม่ทำตัวเกะกะเหมือนไอ้ตัน
เราก็เลยตกลง..เป็นแฟนกับเขา
เอ…..แล้วทำไมเราต้องเอาเขาไปเทียบกับไอ้ตันด้วยว่ะ?

เฮอะ เฮ้ย….
ไอ้ใหม่มีแฟน
ทำเป็นระรื่นจะรักกันได้ซักเท่าไหร่กันว้า
ไอ้วิทย์หน้าก็เห่ย
นิสัยก็ดูหื่นๆ
มันชอบไปได้งัยว่ะ?

เลิกกับพี่วิทย์แล้ว
ไม่รู้จริงๆว่าทำไม
แต่รู้สึกว่า…..มันไม่ใช่
อาทิตย์หน้าไอ้ต้นชวนไปภูชี้ฟ้า
ว่าจะไป….เผื่อว่าจะลืมใครบางคน

เห้นไอ้ใหม่มันเฮิร์ท
เลยชวนมันไปภูชี้ฟ้า
มันยังลังเลอยู่
บอกว่าพรุ่งนี้จะให้คำตอบ
สงสารหมามัน…..อกหักทั้งที
ไม่เห้นมีใครเหลียวแล

ไปภูชี้ฟ้าเพิ่งกลับมา
สนุกดี
ไอ้ต้นสะดุดเท้าตัวเอง
หน้าคว่ำ..ได้มาแผลนึง
ทำซะหน้าเน่าๆ ทุเรศไปเลย……

ไปภูครั้งนี้มีแต่ซวย
ตอนขึ้นภูก็ลืมกล้อง
ต้องกลับมาเอาที่รถ….แล้วรีบกลับขึ้นไปอีก
ไม่มีหมาตัวไหนรอซักตัวเลยขึ้นไปถึงทีหลังเพื่อน
แต่ก็ได้ภาพสวยมาเยอะเหมือนกกันขากลับ…หน้าทิ่ม
ได้แผลกลับบ้าน
ทำซะหน้าหล่อๆ มีราคีให้หม่นหมอง
เฮ้อ….อารมณ์เสีย

มันอาจจะเร็วไป แต่ตอนนี้อยู่ปีสี่แล้ว
คบกับเอสอยู่
เป็นหนุ่ม ถา’ปัด
แต่ตอนนี้เอสทำตัวน่าเบื่อมาก
ชอบเซ้าซี้น่ารำคาญ
จะไปไหนก็ต้อง ถามว่าไปกับใคร ที่ไหน ทำไม
สงสัย …… มันคงต้องจบลงเสียที

จัดซุ้มกิจกรรมอยู่หน้าคณะ
ไอ้ใหม่หน้ามึ่ยมาเชียว
ข้างหลังก็ไอ้เอส
ตามคุมแจ เหมือนหมาเฝ้ากระดูก
เฮ้อ…มีแฟนแต่ละคน…
น่าสงสารว่ะ
พวกนิสัน ดี แตก ปลาย

ตอนนี้ทำงานอยู่ที่โรงหนัง
เป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์
ก็มีบางครั้งที่ได้ดูหนังฟรี
ตั้งแต่รับปริญญา
ยังไม่ได้เจอ ตันเลย

หาเบอร์ไอ้ตันได้แล้ว
ไอ้นี่…มันไม่เคยมีมือถือ
ได้เบอร์ญาติมัน
เห็นเขาบอกว่ามันอยู่บ้านญาติที่ลำปาง
ว่าจะลองโทรดู

จะมีใครคิดถึงเราบ้างไหมน่ะ
ตั้งแต่จบมา
ยังไม่มีโอกาสได้ใช้วิชาที่เรียนมา
อยู่ที่นี่ก้ดีเหมือนกัน…เงียบดี

จะโทรหาใหม่ดีมั้ยน่ะ
มันจะคิดถึงเราหรือเปล่า
มันมีแฟนใหม่หรือยัง
มันคงยุ่งมั้ง
เดี๋ยววันหลัง…ค่อยโทร
ดีกว่า…

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

ถ้าสมมติว่า
เรื่องนี้เป็นเหตุกาณณ์จริง
1 เส้นบรรทัด= 24 ชั่วโมง
หน้ากระดาษที่ผ่านไป = 1ปี
ตอนนี้สองคนั้นก็ยังไม่ได้โทนหากัน
ตอนนี้สองคนนั้นก็ยังไม่ได้คุยกัน
ตอนนี้สองคนนั้นก็ยังไม่ได้รับรู้อะไรระหว่างกัน

เขายังรอ “เวลา” ใช้คำว่า “เดี๋ยว,จะ,ฯลฯ” เป็นตัวกำหนด ที่ไม่มีกำหนด
จะรออีกถึงเมื่อไหร่…….

สำหรับเรื่องนี้ที่เป็นเหตุการณ์สมมติ
เรายังสามารถกลับขึ้นไปข้างบน
แล้วเขียนเรื่องราวต่อไปว่า

ได้โทรคุยกับต้นแล้ว
ที่จริงมันไม่ได้ดีสักเท่าไหร่
มันบอกว่ามันรู้สึกว่า ชีวิตมันเบาบางมันเลยอยากค้นหาตัวเอง
เออ…ก็ดี
ขอให้หาเจอแล้วกัน

ไอ้ใหม่โทรมาเมื่อวาน
มันยังอยู่ดี กินดี
เออ…ก็รู้สึกดีที่มันยังคิดถึงเรา
นึกว่าจะลืมกันเสียแล้ว

แต่ในความจริง
เราย้อนเวลาไม่ได้
เราได้แต่เดินหน้า..เท่านั้น

เพราะโลกแห่งความจริง
ไม่ใช่ สมุดไดหน้านี้
ที่จะย้อนกลับไปแก้ใขได้

และโลกใบนี้
ก็กลับไปต่อเติมแก้ไข อะไรไม่ได้

เลิกพูดคำว่า “เดี๋ยวทำ” ดีกว่าไหม
แล้วลงมือทำ “เดี๋ยวนี้” เลย