"ที่เล็กๆ"

ฉันไม่สามารถอธิบายมันได้
มันขมุกขมัวยุ่งเหยิงอยู่ภายใน
เหมือนไหมพรมก้อนใหญ่ที่พันกันอีรุงตุงนัง
ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ
ไม่รู้จุดจบ
ไม่รู้ว่าอะไรมันเริ่มจากตรงไหน
ในไหมพรมก้อนนั้น
เมื่อฉันมองไป -ฉันเห็นแต่ความยุ่งเหยิง

....

จะมีสักกี่ครั้งที่ความบ้าบิ่นจะกลายเป็นหางเสือ
สักครั้งที่อารมณ์จะอยู่เหนือเหตุผล
ความต้องการ ความปรารถนา ความรุ่มร้อนในใจ
มันลุกไหม้เป็นเชื้อเพลิงให้กับชีวิต
และฉันก็เดินเข้าไปในกองเพลิงนั้น
ยอมให้มันมอดไหม้ เพื่อแลกกับสิ่งที่ช่างว่างเปล่าและเจ็บปวด

....

มนุษย์หาเหตุผลให้กับการกระทำของตนเองไม่ได้ในสิ่งที่เรียกว่าลุ่มหลง
หนึ่งเหตุผลที่เราบ้าคลั่ง นั่นเป็นเพราะ เรารู้สึกได้ว่ามันเกือบจะเป็นของเรา
ต้องการครอบครอง ต้องการเป็นเจ้าของ
ก้อนเนื้อก้อนนั้นที่เราต้องการ หัวใจเขาไม่ใช่ของเรา
แล้วเราจะบ้าคลั่งไปเพื่ออะไร
ในเมื่อสุดท้าย เดี๋ยวความว่างเปล่าอันน่าชิงชังจะกลับมาเยือน

.....